Med Ulotka Szukaj Menu

VITRAKVI – ChPL (charakterystyka produktu leczniczego)

Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) jest przeznaczona dla pracowników ochrony zdrowia. Pacjentom przeznaczona jest ulotka dla pacjenta: dawkowanie, działania niepożądane, ciąża i karmienie piersią.

Stan na
(EMA)

Charakterystyka produktu leczniczego - Vitrakvi

VITRAKVI 25 mg kapsułki twardeVITRAKVI 100 mg kapsułki twarde

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

VITRAKVI 25 mg kapsułki twarde
VITRAKVI 100 mg kapsułki twarde

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

VITRAKVI 25 mg kapsułki twarde
Każda kapsułka zawiera siarczan larotrektynibu odpowiadający 25 mg larotrektynibu.
VITRAKVI 100 mg kapsułki twarde
Każda kapsułka zawiera siarczan larotrektynibu odpowiadający 100 mg larotrektynibu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Kapsułka twarda (kapsułka)

VITRAKVI 25 mg kapsułki twarde
Biała, nieprzezroczysta, twarda kapsułka żelatynowa, rozmiar 2 (18 mm długości x 6 mm szerokości),
z niebieskim nadrukiem logo firmy BAYER - krzyż i „25 mg” na korpusie kapsułki.
VITRAKVI 100 mg kapsułki twarde
Biała, nieprzezroczysta, twarda kapsułka żelatynowa, rozmiar 0 (22 mm długości x 7 mm szerokości),
z niebieskim nadrukiem logo firmy BAYER - krzyż i „100 mg” na korpusie kapsułki.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy VITRAKVI w monoterapii jest wskazany w leczeniu pacjentów dorosłych oraz
dzieci i młodzieży z guzami litymi, które wykazują fuzję genu receptorowej kinazy tyrozynowej dla
neurotrofin (ang. Neurotrophic Tyrosine Receptor Kinase, NTRK),

-

są miejscowo zaawansowane, przerzutowe lub w przypadku, których resekcja chirurgiczna
prawdopodobnie doprowadzi do poważnej choroby
oraz

-

nie mają zadowalających opcji leczenia (patrz punkt 4.4 i 5.1).

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem leczniczym VITRAKVI powinno być rozpoczynane przez lekarzy
z doświadczeniem w podawaniu terapii przeciwnowotworowych.
Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym VITRAKVI należy potwierdzić obecność fuzji
genu NTRK w próbce guza zwalidowanym testem.

Dawkowanie

Dorośli
Zalecana dawka larotrektynibu u dorosłych to 100 mg dwa razy na dobę, do progresji choroby lub
do czasu wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności.
Dzieci i młodzież
Dawkowanie u dzieci i młodzieży jest oparte na powierzchni ciała (pc.). Zalecana dawka u dzieci
i młodzieży to 100 mg/m2 larotrektynibu dwa razy na dobę, maksymalnie 100 mg na dawkę, do
progresji choroby lub do czasu wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności

.

U dzieci, od urodzenia do wieku poniżej 3 miesięcy, zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg/m²
dwa razy na dobę (patrz punkt 5.2).
Pominięta dawka
W przypadku pominięcia dawki pacjent nie powinien przyjmować dwóch dawek o tej samej porze
w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Pacjenci powinni przyjąć następną dawkę o następnej
zaplanowanej porze. Jeśli pacjent zwymiotuje po przyjęciu dawki, nie powinien przyjmować
dodatkowej dawki w celu uzupełnienia zwymiotowanej dawki.
Modyfikacja dawki
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2 kontynuowanie dawkowania może być
właściwe, ale zalecane jest ścisłe monitorowanie, aby nie doszło do pogorszenia toksyczności

.

W przypadku wszelkich działań niepożądanych stopnia 3 lub 4 niezwiązanych z nieprawidłowymi
wynikami badań czynności wątroby:
  • Wstrzymać podawanie produktu leczniczego VITRAKVI do czasu ustąpienia działania

niepożądanego lub poprawy do wartości początkowej lub stopnia 1. Jeśli działanie niepożądane ustąpi w ciągu 4 tygodni, wznowić podawanie produktu leczniczego z jednoczesną modyfikacją dawki.

-

Przerwać na stałe podawanie produktu leczniczego VITRAKVI, jeśli działanie niepożądane nie
ustąpi w ciągu 4 tygodni.

Tabela 1 zawiera zalecane modyfikacje dawki produktu leczniczego VITRAKVI w przypadku działań niepożądanych.

Tabela 1: Zalecane modyfikacje dawki produktu leczniczego VITRAKVI w przypadku działań niepożądanych

Modyfikacja

dawki

Dorośli oraz dzieci

i młodzież

o powierzchni ciała wynoszącej co najmniej

1,0 m2

Dzieci w wieku 3 miesięcy i starsze

o powierzchni ciała mniejszej niż 1,0 m2

Dzieci w wieku poniżej

3 miesięcy

Pierwsza75 mg dwa razy na dobę

75 mg/m2 dwa razy na

dobę

25 mg/m2 dwa razy na dobę
Druga50 mg dwa razy na dobę

50 mg/m2 dwa razy na

dobę

-
Trzecia100 mg raz na dobę

25 mg/m2 dwa razy na

dobęa

-

a Dzieci i młodzież przy trzeciej modyfikacji dawki do 25 mg/m² dwa razy na dobę powinni pozostać przy tej dawce (25 mg/m² dwa razy na dobę) nawet jeśli powierzchnia ciała wzrośnie w trakcie leczenia.

Podawanie produktu leczniczego VITRAKVI należy przerwać na stałe u pacjentów, którzy nie tolerują produktu leczniczego VITRAKVI po trzech modyfikacjach dawki.

Tabela 2 zawiera zalecane modyfikacje dawki w przypadku wystąpienia nieprawidłowych wyników
badań czynności wątroby podczas leczenia produktem leczniczym VITRAKVI.
Tabela 2: Zalecane modyfikacje dawki i postępowanie z produktem leczniczym VITRAKV

I

w przypadku wystąpienia nieprawidłowych wyników badań czynności wątroby
Parametry laboratoryjneZalecane środki
Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT stopnia 2 (>3x GGN i ≤5x GGN)-Często wykonywać seryjnie badania laboratoryjne po zaobserwowaniu toksyczności stopnia 2 do czasu jej ustąpienia w celu ustalenia, czy wymagane jest przerwanie podawania lub zmniejszenie dawki.

Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT stopnia 3 (>5x GGN i ≤20x GGN) lub

Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT stopnia 4 (>20x GGN) ze stężeniem bilirubiny <2x GGN

-

-

-

Wstrzymać leczenie do czasu ustąpienia działania
niepożądanego lub poprawy do wartości początkowej.
Często kontrolować czynność wątroby do czasu ustąpienia
działania niepożądanego lub powrotu do wartości
początkowych. Przerwać leczenie na stałe, jeśli działanie
niepożądane nie ustąpi.
Jeśli działania niepożądane ustąpią, wznowić podawanie
produktu leczniczego z jednoczesną modyfikacją dawki.
Leczenie należy wznowić tylko u pacjentów, u których
korzyści przewyższają ryzyko.
Przerwać leczenie na stałe, jeśli po wznowieniu leczenia
wystąpi zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT
stopnia 4.

Aktywność AlAT i (lub) AspAT ≥3x GGN

ze stężeniem bilirubiny ≥2x GGN

-

-

Wstrzymać leczenie i często kontrolować czynność wątroby
do czasu ustąpienia działania niepożądanego lub powrotu do
wartości początkowych.
Rozważyć przerwanie leczenia na stałe

.

-

-

Leczenie należy wznowić tylko u pacjentów, u których
korzyści przewyższają ryzyko.

W przypadku wznowienia leczenia należy rozpocząć od

-
kolejnej niższej dawki. Po ponownym rozpoczęciu leczenia
często kontrolować czynność wątroby.
Przerwać leczenie na stałe, jeśli działanie niepożądane
powróci po wznowieniu leczenia.
AlAT aminotransferaza alaninowa
AspAT aminotransferaza asparaginianowa
GGN górna granica normy

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku
Dostosowanie dawki nie jest zalecane u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).
Zaburzenia czynności wątroby
Zmniejszyć dawkę początkową produktu leczniczego VITRAKVI o 50% u pacjentów
z umiarkowanymi (stopień B wg klasyfikacji Child-Pugh) i ciężkimi (stopień C wg klasyfikacj

i

Child-Pugh) zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynnośc

i

wątroby (stopień A wg klasyfikacji Child-Pugh) dostosowanie dawki nie jest zalecane (patrz
punkt 5.2).
Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawki nie jest konieczne (patrz punkt 5.2).
Jednoczesne podawanie z silnymi inhibitorami CYP3A4
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania silnego inhibitora CYP3A4, należy zmniejszyć
dawkę produktu leczniczego VITRAKVI o 50%. Po upływie 3 do 5 okresów półtrwania od
przerwania stosowania inhibitora należy ponownie rozpocząć stosowanie produktu leczniczego
VITRAKVI w dawce przyjmowanej przed rozpoczęciem stosowania inhibitora CYP3A4 (patrz
punkt 4.5).

Sposób podawania

Produkt leczniczy VITRAKVI jest przeznaczony do podawania doustnego.

Produkt leczniczy VITRAKVI jest dostępny w postaci kapsułki lub roztworu doustnego
z równoważną dostępnością biologiczną po podaniu doustnym i można je stosować zamiennie.
Należy zalecić pacjentowi, aby połykał kapsułkę w całości i popijał dużą ilością wody. Ze względu na
gorzki smak kapsułki nie należy jej otwierać, żuć ani rozgniatać.
Produkt leczniczy VITRAKVI można podawać z posiłkiem lub bez posiłku, ale nie należy
przyjmować z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie
6.1.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Skuteczność w różnych typach nowotworów

Korzyści ze stosowania VITRAKVI ustalono w badaniach z pojedynczym ramieniem obejmujących małą próbę pacjentów, u których guzy wykazują fuzje genu NTRK. Korzystny wpływ VITRAKVI wykazano na podstawie całkowitego odsetka odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi w ograniczonej liczbie typów nowotworów. Efekt może być ilościowo różny w zależności od rodzaju guza, jak również towarzyszących zmian genetycznych (patrz punkt 5.1). Dlatego VITRAKVI należy stosować tylko, jeśli nie ma zadowalających opcji leczenia, dla których ustalono korzyści kliniczne lub gdy takie możliwości leczenia zostały wyczerpane (tj. brak zadowalających możliwości leczenia).

Zaburzenia neurologiczne

U pacjentów otrzymujących larotrektynib zgłaszano występowanie zaburzeń neurologicznych, w tym

zawrotów głowy, zaburzeń chodu i parestezji (patrz punkt 4.8). W większości przypadków zaburzenia
neurologiczne wystąpiły w ciągu pierwszych trzech miesięcy leczenia. Należy rozważyć wstrzymanie,
zmniejszenie lub przerwanie podawania dawki produktu leczniczego VITRAKVI, w zależności od
nasilenia i utrzymywania się tych objawów (patrz punkt 4.2).

Hepatotoksyczność

U pacjentów otrzymujących larotrektynib obserwowano nieprawidłowe wyniki badań czynności
wątroby, w tym zwiększenie aktywności AlAT, AspAT i fosfatazy alkalicznej (ang. alkaline
phosphatase, ALP) oraz stężenia bilirubiny (patrz punkt 4.8). Większość przypadków zwiększenia
aktywności AlAT i AspAT występowała w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Zgłaszano
przypadki hepatotoksyczności ze zwiększeniem aktywności AlAT i (lub) AspAT o stopniu nasilenia 2

,

3 lub 4 oraz zwiększeniem stężenia bilirubiny ≥2x GGN.
U pacjentów ze zwiększoną aktywnością aminotransferaz wątrobowych należy wstrzymać podawanie,
zmodyfikować dawkę lub przerwać na stałe podawanie produktu leczniczego VITRAKVI
w zależności od stopnia nasilenia (patrz punkt 4.2).
Przed pierwszą dawką, następnie co 2 tygodnie przez pierwszy miesiąc leczenia, co miesiąc przez
kolejne 6 miesięcy leczenia, a następnie okresowo podczas leczenia, należy monitorować czynnoś

ć

wątroby, łącznie z badaniami aktywności AlAT, AspAT i ALP oraz stężenia bilirubiny. U pacjentów
ze zwiększeniem aktywności aminotransferaz konieczne jest częstsze wykonywanie badań (patrz
punkt 4.2).

Stosowanie z induktorami CYP3A4 / P-gp

Należy unikać jednoczesnego podawania silnych lub umiarkowanych induktorów CYP3A4 / P-gp z produktem VITRAKVI ze względu na ryzyko zmniejszenia ekspozycji na larotrektynib (patrz punkt 4.5).

Antykoncepcja u kobiet i mężczyzn

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować wysoce skuteczną antykoncepcję w trakcie przyjmowania VITRAKVI i co najmniej przez jeden miesiąc po zaprzestaniu leczenia (patrz punkty 4.5 i 4.6).

Mężczyznom w wieku rozrodczym, będącym w związku z partnerką w wieku rozrodczym niebędącą w ciąży, należy zalecić stosowanie wysoce skutecznej antykoncepcji w trakcie leczenia VITRAKVI i przez co najmniej jeden miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki (patrz punkt 4.6).

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Oddziaływanie innych leków na larotrektynib

Oddziaływanie inhibitorów CYP3A, P-gp i BCRP na larotrektynib
Larotrektynib jest substratem cytochromu P450 (CYP) 3A, P-glikoproteiny (P-gp) i białka oporności
raka piersi (BCRP). Jednoczesne podawanie produktu leczniczego VITRAKVI z silnymi lub
umiarkowanymi inhibitorami CYP3A, inhibitorami P-gp i BCRP (np. atazanawirem, klarytromycyną

,

indynawirem, itrakonazolem, ketokonazolem, nefazodonem, nelfinawirem, rytonawirem,
sakwinawirem, telitromycyną, troleandomycyną, worykonazolem lub grejpfrutem) może zwiększać
stężenie larotrektynibu w osoczu (patrz punkt 4.2).
Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podawanie
pojedynczej dawki 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI z itrakonazolem (silnym inhibitorem
CYP3A i inhibitorem P-gp i BCRP) 200 mg raz na dobę przez 7 dni zwiększało Cmax i AUC
larotrektynibu odpowiednio 2,8-krotnie i 4,3-krotnie.

Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podanie pojedynczej

dawki 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI z pojedynczą dawką 600 mg ryfampicyny (P-gp i
inhibitorem BCRP) zwiększało Cmax i AUC larotrektynibu odpowiednio 1,8-krotnie i 1,7-krotnie.
Oddziaływanie induktorów CYP3A i P-gp na larotrektynib
Jednoczesne podawanie produktu leczniczego VITRAKVI z silnymi lub umiarkowanymi induktoram

i

CYP3A i silnymi induktorami P-gp (np. karbamazepiną, fenobarbitalem, fenytoiną, ryfabutyną,
ryfampicyną lub zielem dziurawca zwyczajnego) może zmniejszać stężenie larotrektynibu w osoczu i
należy tego unikać (patrz punkt 4.4).
Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podawanie
pojedynczej dawki 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI z ryfampicyną (silnym induktorem
CYP3A i P-gp) 600 mg raz na dobę przez 11 dni zmniejszało Cmax i AUC larotrektynibu odpowiednio
o 71% i81%.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu umiarkowanego induktora, ale spodziewane jest zmniejszenie ekspozycji na larotrektynib.

Oddziaływanie larotrektynibu na inne leki

Oddziaływanie larotrektynibu na substraty CYP3A
Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podawanie produktu
leczniczego VITRAKVI (100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni) zwiększało Cmax i AUC podawanego
doustnie midazolamu 1,7-krotnie w porównaniu z midazolamem podawanym w monoterapii

,

co wskazuje, że larotrektynib jest słabym inhibitorem CYP3A.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania substratów CYP3A o wąskim
zakresie terapeutycznym (np. alfentanylu, cyklosporyny, dihydroergotaminy, ergotaminy, fentanylu,
pimozydu, chinidyny, syrolimusu lub takrolimusu) u pacjentów przyjmujących produkt leczniczy
VITRAKVI. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substratów CYP3A o wąskim zakresie terapeutycznym
jest wymagane u pacjentów przyjmujących produkt leczniczy VITRAKVI, może być konieczne
zmniejszenie dawki substratów CYP3A ze względu na działania niepożądane.
Oddziaływanie larotrektynibu na substraty CYP2B6
Badania in vitro wskazują, że larotrektynib indukuje CYP2B6. Jednoczesne podawanie larotrektynibu
z substratami CYP2B6 (np. bupropionem, efawirenzem) może zmniejszać ekspozycję na nie

.

Wpływ larotrektynibu na inne substraty transportowe

Badania in vitro wskazują, że larotrektynib jest inhibitorem OATP1B1. Nie przeprowadzono badań klinicznych w celu zbadania interakcji z substratami OATP1B1. Dlatego nie można wykluczyć, że jednoczesne podawanie larotrektynibu z substratami OATP1B1 (np. walsartanem, statynami) może zwiększyć ekspozycję na nie.

Wpływ larotrektynibu na substraty enzymów regulowanych PXR

Badania in vitro wskazują, że larotrektynib jest słabym induktorem enzymów regulowanych PXR (np. rodzina CYP2C i UGT). Jednoczesne podawanie larotrektynibu z substratami CYP2C8, CYP2C9 lub CYP2C19 (np. repaglinid, warfaryna, tolbutamid lub omeprazol) może zmniejszyć ekspozycję na nie.

Hormonalne środki antykoncepcyjne

Obecnie nie wiadomo, czy larotrektynib może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych działających układowo. Dlatego kobietom stosującym układowo działające hormonalne środki antykoncepcyjne należy zalecić dodanie metody barierowej.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Na podstawie mechanizmu działania nie można wykluczyć uszkodzenia płodu w przypadku
podawania larotrektynibu kobiecie w okresie ciąży. Przed rozpoczęciem leczenia produktem
leczniczym VITRAKVI kobiety w wieku rozrodczym powinny wykonać test ciążowy.
Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie wysoce skutecznej metody antykoncepcji
podczas leczenia produktem leczniczym VITRAKVI i przez co najmniej miesiąc po przyjęciu
ostatniej dawki.

Ponieważ obecnie nie wiadomo, czy larotrektynib może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych działających ogólnoustrojowo, kobietom stosującym hormonalne środki antykoncepcyjne o działaniu ogólnoustrojowym należy zalecić dodanie metody barierowej.

W przypadku mężczyzn w wieku rozrodczym, z niebędącymi w ciąży partnerkami w wieku

rozrodczym, należy zalecić stosowanie wysoce skutecznej metody antykoncepcji podczas leczenia
produktem leczniczym VITRAKVI i przez co najmniej miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki

.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania larotrektynibu u kobiet w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na
reprodukcję (patrz punkt 5.3).
W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu VITRAKVI w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy larotrektynib / metabolity przenikają do mleka ludzkiego.
Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków / niemowląt.
Podczas leczenia produktem VITRAKVI i przez 3 dni po przyjęciu ostatniej dawki należy przerwa

ć

karmienie piersią.

Płodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu larotrektynibu na płodność. W badaniach toksycznośc

i

po podaniu wielokrotnym nie zaobserwowano istotnego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

VITRAKVI ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
U pacjentów otrzymujących larotrektynib zgłaszano występowanie zawrotów głowy i zmęczenia, głównie stopnia 1 i 2 w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia. To może mieć wpływ na zdolność
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w tym okresie. Pacjentom należy doradzić, aby nie
prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn, dopóki nie będą oni całkiem pewni, że terapia
produktem leczniczym VITRAKVI nie ma na nich niekorzystnego wpływu (patrz punkt 4.4).

4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (≥20%) VITRAKVI wymienionymi w kolejności z

e

zmniejszającą się częstością występowania były zwiększenie aktywności AlAT (36%), zwiększen

ie aktywności AspAT (33%), wymioty (30%), niedokrwistość (28%), zaparcia (28%), biegunka (27%),

nudności (24%), zmęczenie (23%) i zawroty głowy (20%).
Większość działań niepożądanych była stopnia 2 lub 3. Stopień 4 był najwyższym zgłaszanym
stopniem dla takich działań niepożądanych jak zmniejszenie liczby neutrofilów (2%), zwiększenie
aktywności AlAT (1%), zwiększenie aktywności AspAT, spadek liczby leukocytów, zmniejszenie
liczby płytek krwi, osłabienie mięśni i wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi (każdy z nich
<1%). Stopień 3 był najwyższym zgłaszanym stopniem dla takich działań niepożądanych jak

niedokrwistość (7%), zwiększenie masy ciała (6%), biegunka (4%), zaburzenia chodu i wymioty

(każde po 1%) i zmęczenie, zawroty głowy, parestezje, nudności, bóle mięśniowe i zaparcia (każde p

o

<1%).
Trwałe przerwanie stosowania produktu leczniczego VITRAKVI z powodu działań niepożądanyc

h

występujących w czasie leczenia miało miejsce u 2% pacjentów (po 2 przypadki zmniejszenia liczby
neutrofilów, zwiększenia aktywności AlAT i zwiększenia aktywności AspAT, po 1 przypadku
zaburzeń chodu i osłabienia mięśni). Większość działań niepożądanych prowadzących do
zmniejszenia dawki wystąpiła w ciągu pierwszych trzech miesięcy leczenia.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Bezpieczeństwo stosowania VITRAKVI oceniono u 361 pacjentów z nowotworami ze stwierdzoną
fuzją TRK w jednym z trzech badań klinicznych będących w toku: Badania 1, 2 ("NAVIGATE") i 3
("SCOUT") oraz po wprowadzeniu do obrotu. Populacja w badaniu bezpieczeństwa stosowania
obejmowała pacjentów z medianą wieku 39,0 lat (zakres: 0; 90), przy czym 37% stanowili pacjenci
pediatryczni. Mediana czasu leczenia dla całej populacji do oceny bezpieczeństwa (n=361) wynosił

a

16,2 miesiąca (zakres: 0,1; 89,1).
Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów (n=361) leczonych produktem leczniczym VITRAKVI
przedstawiono w tabeli 3 i tabeli 4.
Działania niepożądane zostały pogrupowane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.
Grupy częstości występowania określono w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często
(≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo

rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych

danych).
W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 3: Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów z nowotworem ze stwierdzoną fuzją TRK leczonych VITRAKVI w zalecanej dawce (cała populacja do oceny bezpieczeństwa stosowania, n=361) i po wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja układów i narządówCzęstośćWszystkie stopnieStopień 3 i 4
Zaburzenia krwi i układu chłonnegoBardzo częstoNiedokrwistość
Zmniejszenie liczby
neutrofilów (neutropenia)
Zmniejszenie liczby
leukocytów (leukopenia)

Często

Zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość)

Niedokrwistość

Zmniejszenie liczby neutrofilów (neutropenia)a Zmniejszenie liczby leukocytów (leukopenia)a

Niezbyt często

Zmniejszenie liczby płytek
krwi (małopłytkowość)a, b
Zaburzenia układu nerwowegoBardzo częstoZawroty głowy
CzęstoZaburzenia choduZaburzenia chodu
Parestezje

Niezbyt często

Zawroty głowy
Parestezje
Zaburzenia żołądka i jelitBardzo częstoNudności
Zaparcia
Wymioty
Biegunka

Często

Zaburzenia smakucBiegunka
Wymioty

Niezbyt często

Nudności
Zaparcia
Zaburzenia wątrobyNieznanaUszkodzenie wątrobyd
i dróg żółciowych
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznejBardzo częstoBól mięśni
CzęstoOsłabienie mięśni
Niezbyt częstoBól mięśn

i

Osłabienie mięśnia, b
Bardzo częstoZmęczenie

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Niezbyt często Zmęczenie

Badania diagnostyczneBardzo często
Zwiększenie aktywności
aminotransferazy alaninowej
(AlAT)

Zwiększenie aktywności

aminotransferazy
asparaginianowej (AspAT)
Zwiększenie masy ciała

(nieprawidłowy przyrost

masy ciała)

Często

Wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwiZwiększenie aktywnośc

i

a (

Z

minotransferazy alaninowej
AlAT)a
większenie aktywnośc

i

a

a

minotransferazy
sparaginianowej (AspAT)

a

Z

(

c

większenie masy ciała
nieprawidłowy przyrost masy
iała)

Niezbyt często

Wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwia, b

a odnotowano reakcje stopnia 4.

b częstość występowania w każdym stopniu była mniejsza niż <1%

c Działanie niepożądane „zaburzenia smaku” obejmuje preferowane wyrażenia „dysgeuzja” i „zaburzenia smaku”. d obejmuje przypadki z aktywnością AlAT/AspAT ≥3x GGN i stężeniem bilirubiny ≥2x GGN

T

abela 4:

Działania niepożądane zgłaszane u dzieci i młodzieży z nowotworem ze stwierdzoną f

uzją TRK

leczonych VITRAKVI w zalecanej dawce (n=135); wszystkie stopnie

Klasyfikacja układów

i narządów

CzęstośćNiemowlęta i małe
dzieci

(n=43)a

Dzieci

(n=67)b

Młodzież

(n=25)c
Pacjenci
pediatryczni
(n=135)
Zaburzenia krwi i układu chłonnegoBardzoNiedokrwistość
częstoZmniejszenie liczby
neutrofilów
(neutropenia)
Zmniejszenie liczby
leukocytów
(leukopenia

)

Zmniejszenie liczby
płytek krwi
(małopłytkowość)

Niedokrwistość Zmniejszenie liczby

neutrofilów
(neutropenia

)

Zmniejszenie liczby
leukocytów
(leukopenia

)

Niedokrwistość

Zmniejszenie liczby

Niedokrwistość
Zmniejszenie liczby
neutrofilówneutrofiló
(neutropenia)
Zmniejszenie liczby
leukocytów
(leukopenia)

w

(neutropenia)
Zmniejszenie liczby
leukocytó

w

(leukopenia)

Zmniejszenie liczby płytek krwi

(małopłytkowość) Często

Zmniejszenie liczbyZmniejszenie liczby
płytek krwipłytek krwi
(małopłytkowość)(małopłytkowość)

Zaburzenia układu

nerwowego

BardzoZawroty głowy
często
CzęstoZawroty głowyZawroty głowyParestez
Parestezje
Zaburzenia chodu

je

Zawroty głowy
Zaburzenia choduParestezje
Zaburzenia chodu
Zaburzenia żołądka i jelitBardzoNudnościNudnościNudnośc

i

y a

Nudności
częstoZaparciaZaparciaZaparciaZaparcia
WymiotyWymiotyWymiotWymioty
BiegunkaBiegunkaBiegunkBiegunka

Często

Zaburzenia smakuZaburzenia smaku

Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznej

BardzoBól mięśniBól mię
często

śni

Ból mięśn

i Często Osłabienie mięśni Osłabienie mięśni Osłabienie mięśni Osłabienie mięśni

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu

podania

Bardzo
często

Zmęczenie Zmęczenie Zmęczenie Zmęczenie

Badania

diagnostyczne

Bardzo
często
Zwiększenie
aktywnośc

i

aminotransferazy
alaninowej (AlAT

)

Zwiększenie
aktywnośc

i

aminotransferazy
asparaginianowej
(AspAT)
Zwiększenie masy

ciała (nieprawidłowy przyrost masy ciała) Wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi

Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
alaninowej (AlAT

)

Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej
(AspAT)
Zwiększenie mas

y

ZwiększenieZwiększenie
aktywnościaktywności
aminotransferazyaminotransferazy
alaninowej (AlAT)alaninowej (AlAT)
ZwiększenieZwiększenie
aktywnościaktywności
aminotransferazyaminotransferazy
asparaginianowejasparaginianowej
(AspAT)(AspAT)
Zwiększenie masyZwiększenie masy
ciałaciałaciała (nieprawidłowy
(nieprawidłowy(nieprawidłowyprzyrost masy ciała)
przyrost masy ciała)przyrost masy ciała)
Wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwiWzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi

Wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi a Niemowlęta / małe dzieci (od 28 dni do 23 miesięcy): odnotowano 5 reakcji zmniejszenia liczby neutrofilów (neutropenia) i 2 reakcje wzrostu aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi 4 stopnia. Reakcje stopnia 3 obejmowały 11 przypadków zmniejszenia liczby neutrofilów (neutropenia), 4 przypadki wzrostu aktywności AlAT, po 3 przypadki niedokrwistości, biegunki i zwiększenia masy ciała (nieprawidłowego przyrostu masy ciała) i po 2 przypadki zwiększenia aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi i wymiotów oraz 1 przypadek wzrostu aktywności AspAT.

b Dzieci (od 2 do 11 lat): odnotowano 1 reakcję zmniejszenia liczby leukocytów stopnia 4. Zgłoszono 9 przypadków 3. stopnia, zmniejszenia liczby neutrofilów (neutropenia), 4 przypadki zwiększenia masy ciała (nieprawidłowego przyrostu masy ciała), po 2 przypadki zwiększenia aktywności aminotransferazy alaninowej, niedokrwistości, biegunki i wymiotów i po 1 przypadku zwiększenia aktywności aminotransferazy asparaginianowej, zaburzenia chodu, parestezji oraz bólów mięśniowych.

c Młodzież (od 12 do <18 lat): nie odnotowano reakcji stopnia 4. Reakcje stopnia 3 odnotowano odpowiednio w 1 przypadku wzrostu aktywności AlAT, wzrostu aktywności AspAT, zmęczenia, zaburzeń chodu i osłabienia mięśni.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia neurologiczne
W całej bazie danych dotyczącej bezpieczeństwa (n=361) zaburzeniami neurologicznymi najwyższeg

o

stopnia były reakcje niepożądane stopnia 3 lub 4, obserwowane u 10 (3%) pacjentów i obejmujące
zaburzenia chodu (4 pacjentów, 1%), zawroty głowy (3 pacjentów, <1%) i parestezje (3 pacjentów

, <1%). Łączna częstość występowania wynosiła 20% dla zawrotów głowy, 7% dla parestezji i 5% dla

zaburzeń chodu. Zaburzenia neurologiczne prowadzące do modyfikacji dawki lub przerwania leczenia
obejmowały zawroty głowy (1%), zaburzenia chodu (<1%) i parestezje (<1%). U jednego pacjenta na
stałe przerwano leczenie ze względu na zaburzenia chodu stopnia 3. We wszystkich przypadkach,
z wyjątkiem jednego, pacjenci z udokumentowaną aktywnością przeciwnowotworową, którzy
wymagali zmniejszenia dawki, mogli kontynuować dawkowanie przy mniejszej dawce i (lub)
schemacie (patrz punkt 4.4).

Hepatotoksyczność

U pacjentów leczonych produktem leczniczym VITRAKVI obserwowano nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby obejmujących aktywność AlAT, AspAT i ALP oraz stężenie bilirubiny.

W całej bazie danych dotyczącej bezpieczeństwa (n=361) zwiększeniem aktywności aminotransfer

az

najwyższego stopnia było zwiększenie aktywności AlAT stopnia 4 u 7 pacjentów (2%) i zwiększen

ie

aktywności AspAT u 4 pacjentów (1%). Zwiększenie aktywności AlAT i AspAT stopnia 3
u odpowiednio 26 (7%) i 22 (6%) pacjentów. Większość przypadków zwiększenia do stopnia 3 był

a

przemijająca, występowała w pierwszych trzech miesiącach leczenia i ustępowała do stopnia 1
w miesiącach 3-4. Zwiększenie aktywności AlAT i AspAT stopnia 2 obserwowano odpowiednio u

37 (10%) i 33 (9%) pacjentów, a zwiększenie aktywności AlAT i AspAT stopnia 1 obserwowano

odpowiednio u 173 (48%) i 177 (49%) pacjentów.
Zwiększenie aktywności AlAT i AspAT prowadzące do modyfikacji dawki lub przerwania leczenia
występowały odpowiednio u 25 (7%) pacjentów i 21 (6%) pacjentów (patrz punkt 4.4). Dwóch
pacjentów trwale przerwało leczenie, przy czym 1 pacjent z powodu zwiększenia aktywności AlAT
stopnia 3 i AspAT stopnia 3.
Zgłaszano przypadki hepatotoksyczności ze zwiększeniem aktywności AlAT i (lub) AspAT o stopn

iu

nasilenia 2, 3 lub 4 oraz zwiększeniem stężenia bilirubiny ≥2x GGN. W niektórych przypadkach
dawkowanie produktu leczniczego VITRAKVI wstrzymano i wznowiono podawanie w zmniejszon

ej

dawce, natomiast w innych przypadkach leczenie przerwano na stałe (patrz punkt 4.4).

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup pacjentów

Dzieci i młodzież

Spośród 361 pacjentów leczonych produktem leczniczym VITRAKVI, 135 (37%) pacjentów było

w wieku od urodzenia do <18 lat (n=13 było w wieku od urodzenia do <3 miesięcy, n=4 od
≥3miesięcy do <6 miesięcy, n=17 od ≥6 miesięcy do <12 miesięcy, n=9 od ≥12 miesięcy do <2 lat,
n=30 od ≥2 lat do <6 lat, n=37 od ≥6 lat do <12 lat, n=25 od ≥12 lat do <18 lat). Większość działań
niepożądanych byłao nasileniu wstopniu 1 lub 2 i ustąpiła bez konieczności modyfikacji dawki lu

b

przerwania stosowania produktu leczniczego VITRAKVI. Działania niepożądane o nasileniu stopni

a

  1. 3. lub 4. obserwowano na ogół częściej u pacjentów w wieku <6 lat. Stwierdzono je u 77% pacjentó

w

w wieku od urodzenia do <3 miesięcy i u 47% pacjentów w wieku od ≥3 miesięcy do <6 lat.
Zgłaszano, że zmniejszenie liczby neutrofilów prowadziło do zaprzestania/zakończenia podawania
leku badanego, modyfikacji dawki i przerwania dawkowania/podawania leku badanego.

Osoby w podeszłym wieku

Spośród 361 pacjentów w całej populacji do oceny bezpieczeństwa, którzy otrzymywali produkt leczniczy VITRAKVI, 69 pacjentów (19%) było w wieku 65 lat lub starszych, a 22 pacjentów (6%) było w wieku 75 lat lub starszych. Profil bezpieczeństwa u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) jest spójny z profilem obserwowanym u młodszych pacjentów. Działania niepożądane w postaci zawrotów głowy (30% w porównaniu z 28% u wszystkich dorosłych), niedokrwistości (36% w porównaniu z 28% u wszystkich dorosłych), biegunki (25% w porównaniu z 23% u wszystkich dorosłych), osłabienia mięśni (13% w porównaniu z 11% u wszystkich dorosłych), zmniejszenia

liczby płytek krwi (12% w porównaniu z 6% u wszystkich dorosłych), zaburzeń chodu (9% wobec

5%

u wszystkich dorosłych) i zaburzeń smaku (9% w porównaniu z 6% u wszystkich dorosłych)
występowało częściej u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowani

a

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwemkrajowego systemu zgłaszani

a

wymienionego w załączniku V

.

4.9 Przedawkowanie

Doświadczenie związane z przedawkowaniem VITRAKVI jest ograniczone. Objawy przedawkowania nie zostały ustalone. W przypadku przedawkowania lekarze powinni stosować ogólne środki wspomagające i leczyć objawowo.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, leki przeciwnowotworowe, inhibitory kinazy białkowej

Kod ATC: L01EX12

Mechanizm działania

Larotrektynib jest kompetycyjnym dla adenozyno-trifosforanu (ATP) i selektywnym inhibitorem
kinazy receptora tropomiozyny (TRK), opracowanym w sposób uniemożliwiający wiązanie się
z niedocelową kinazą. Celem działania larotrektynibu jest rodzina białek TRK, łącznie z TRKA,
TRKB i TRKC, które są kodowane odpowiednio przez geny NTRK1, NTRK2 i NTRK3. W szerokim
panelu testów przy użyciu oczyszczonych enzymów larotrektynib hamował TRKA, TRKB i TRKC
przy wartościach IC50 w zakresie 5-11 nM. Jedyna inna aktywność kinazy wystąpiła przy 100-krotnie
wyższych stężeniach.

W modelach nowotworów in vitro i in vivo larotrektynib wykazywał aktywność przeciwnowotworową w komórkach z konstytutywną aktywacją białek TRK wynikającą z fuzji genów, delecji domeny regulującej białka lub w komórkach z nadekspresją białka TRK.

Zdarzenia fuzji genów bez przesunięcia ramki odczytu wynikające z przemian chromosomowych
ludzkich genów NTRK1, NTRK2 i NTRK3 prowadzą do powstania onkogennych białek fuzyjnych
TRK. Te powstałe nowe chimeryczne onkogenne białka podlegają odbiegającej od normy ekspresji

,

prowadząc do konstytutywnej aktywności kinazy, w rezultacie aktywując późniejsze szlaki sygnałowe
komórek zaangażowane w proliferację i przeżycie komórek oraz prowadząc do powstania nowotworu
z fuzją TRK.

Zaobserwowano nabyte mutacje oporności po progresji po zastosowaniu inhibitorów TRK. Larotrektynib wykazywał minimalną aktywność w liniach komórkowych z mutacjami punktowymi w domenie kinazy TRKA, w tym klinicznie zidentyfikowaną nabytą mutacją opornościową G595R. Mutacje punktowe w domenie kinazy TRKC z klinicznie zidentyfikowaną nabytą opornością na larotrektynib obejmują G623R, G696A i F617L.

Molekularne przyczyny pierwotnej oporności na larotrektynib nie są znane. Nie wiadomo zatem, czy obecność towarzyszącego czynnika onkogennego oprócz fuzji genu NTRK wpływa na skuteczność hamowania TRK. Zmierzony wpływ różnych jednoczesnych zmian genomicznych na skuteczność larotrektynibu przedstawiono poniżej (patrz skuteczność kliniczna).

Działanie farmakodynamiczne

Elektrofizjologia serca

U 36 zdrowych dorosłych osób otrzymanie pojedynczych dawek produktu leczniczego VITRAKVI
w zakresie od 100 mg do 900 mg nie wydłużało odstępu QT w jakimkolwiek klinicznie istotnym
stopniu.

Dawka 200 mg odpowiada maksymalnej ekspozycji (Cmax) podobnej do obserwowanej dla larotrektynibu w dawce 100 mg dwa razy na dobę (BID) w stanie stacjonarnym. W przypadku dawkowania VITRAKVI obserwowano skrócenie QTcF, z maksymalnym średnim efektem obserwowanym między 3 a 24 godziną po Cmax, ze zmniejszeniem średniej geometrycznej QTcF od wartości wyjściowej o -13,2 msec (zakres -10 do -15,6 msec). Znaczenie kliniczne tego odkrycia nie zostało ustalone.

Skuteczność kliniczna

Przegląd badań
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego VITRAKVI badano w trzech
wieloośrodkowych, otwartych, jednoramiennych badaniach klinicznych u dorosłych i pediatrycznych
pacjentów z nowotworem złośliwym (tabela 5). Dwa badania są nadal w toku.
W badaniu 1 i badaniu 3 („SCOUT”) mogli wziąć udział pacjenci z udokumentowaną fuzją genu
NTRK lub bez niej. U pacjentów włączonych do badania 2 („NAVIGATE”) musiał występować
nowotwór ze stwierdzoną fuzją TRK. Pierwotna, zbiorcza analiza skuteczności obejmowała
364 pacjentów z nowotworem z fuzją TRK, włączonych do tych trzech badań, u których występowała
mierzalna choroba oceniana według kryteriów RECIST v1.1, pierwotny guz inny niż OUN oraz którz

y

otrzymali co najmniej jedną dawkę larotrektynibu od lipca 2024 r. Wymagane było, aby pacjenci ci
otrzymali uprzednio standardowe leczenie odpowiednie dla rodzaju ich nowotworu oraz stadium
choroby lub w opinii badacza musieliby zostać poddani radykalnej operacji (takiej jak amputacja
kończyny, resekcja twarzy lub zabieg powodujący porażenie) lub mało prawdopodobne było, że będą
tolerować lub odniosą klinicznie znaczącą korzyść z dostępnych standardowych terapii
w zaawansowanym stadium choroby. Głównymi parametrami skuteczności były całkowity odsetek

odpowiedzi (ang. overall response rate, ORR) i czas trwania odpowiedzi (ang. duration of response,

DOR) zgodnie z ustaleniem przez nieznającą przydziału do grup terapeutycznych niezależną komisję
(ang. blinded independent review committee, BIRC).
Ponadto 60 pacjentów z pierwotnymi guzami OUN i mierzalną chorobą w punkcie początkowym
leczono w badaniu 2 („NAVIGATE”) i badaniu 3 („SCOUT”). Pięćdziesięciu siedmiu z 60 pacjentów
z pierwotnymi guzami OUN otrzymywało uprzednie leczenie przeciwnowotworowe (operacja,
radioterapia i (lub) uprzednie leczenie systemowe). Odpowiedź nowotworów na leczenie była
oceniana przez badacza za pomocą kryteriów RANO lub RECIST v1.1.

Identyfikacja fuzji genu NTRK opierała się na próbkach tkanek do molekularnych metod testowych:

sekwencjonowania nowej generacji (ang. next generation sequencing, NGS) zastosowanej
u 327 pacjentów, łańcuchowej reakcji polimerazy (ang polymerase chain reaction, PCR) zastosowane

j u 14 pacjentów, hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (ang. fluorescence in situ hybridization, FISH)

użytej u 18 pacjentów oraz innych metod testowych (sekwencjonowania, Nanostring,
sekwencjonowania Sangera lub mikromacierzy chromosomowej (ang. Chromosome Microarray))
zastosowanych u 5 pacjentów.
Tabela 5: Badania kliniczne składające się na analizę skuteczności w nowotworach litych

i

pierwotnych guzach OUN
Nazwa, metodyka badania i populacja
pacjentów

Dawka i postać

Rodzaje guzów włączonych
do analizy skutecznoś

ci

n

Badanie 1

NCT02122913

  • Fazy I, otwarte badanie eskalacji dawki i rozszerzenia; faza rozszerzenia wymagała występowania guzów z fuzją genu NTRK
  • Dorośli pacjenci (≥18 lat) z zaawansowanymi guzami litymi z fuzją genu NTRK
Dawki do 200 mg raz

Tarczyca (n=4)

Gruczoł ślinowy (n=3)

GIST (n=2)a

Mięsak tkanek miękkich (n=2) NSCLC (n=1)b, c

Nieznany guz pierwotny (n=1)

13
lub dwa razy na dobę
(kapsułki 25 mg,
100 mg lub roztwór
doustny 20 mg/ml)

Badanie 2 „NAVIGATE”

NCT02576431

  • Fazy II, międzynarodowe, otwarte badanie nowotworów metodą „koszykową”
  • Dorośli i pediatryczni pacjenci w wieku ≥12 lat z zaawansowanymi guzami litymi z fuzją genu NTRK
100 mg dwa razy na
dobę (kapsułki 25 mg

,

NSCLC (n=29)b,
100 mg lub roztwór
doustny 20 mg/ml)

c

Mięsak tkanek miękkic

h

(n=28)
Tarczyca (n=26)b
Jelito grube (n=25)
Gruczoł ślinowy (n=24

)

Pierwotny OUN (n=19

)

Czerniak (n=10)b
Gruczoł piersiowy,

niesekrecyjny (n=10)b

Trzustka (n=7)
Gruczoł piersiowy, sekrecyjn

y

(n=5)

Rak dróg żółciowych (n=4)

GIST (n=3)a
Żołądek (n=3)
Gruczoł krokowy (n=2

),

Wyrostek robaczkowy,

Atypowy rakowiak płuca,

Mięsak kości, Szyjka macicy

,

Wątrobae, Dwunastnica

,

Przewód słuchowy

zewnętrznyb, Przełyk, SCLCb,d, Odbytnica, Jądrab, Grasica, Nieznany guz pierwotny, Nabłonek dróg

210
moczowych, Macica (każdy
n=1)

Badanie 3 „SCOUT”

NCT02637687

  • Fazy I/II, międzynarodowe, otwarte badanie eskalacji dawki i rozszerzenia; kohorta rozszerzenia fazy II wymagała występowania zaawansowanych guzów litych z fuzją genu NTRK, w tym miejscowo zaawansowanego włókniakomięsaka typu niemowlęcego
  • Pacjenci pediatryczni w wieku od urodzenia do 21 lat z zaawansowanym nowotworem lub z pierwotnymi guzami OUN
Dawki do 100 mg/m2
dwa razy na dob

ę

Włókniakomięsak typu niemowlęcego (n=49) Mięsak tkanek miękkich (n=42)b

Pierwotny OUN (n=41) Wrodzony nerczak

mezoblastyczny (n=2) Mięsak kości (n=2)

Gruczoł piersiowy sekrecyjny, Szyjka macicy,

Tłuszczakowłókniakowatość, Czerniak, Tarczyca (każdy n=1)

141
(kapsułki 25 mg,
100 mg lub roztwór
doustny 20 mg/ml)
Łączna liczba pacjentów (n)*364
* obejmuje 304 pacjentów z oceną odpowiedzi nowotworu na leczenie przez IRC i 60 pacjentów z pierwotnymi guzami
OUN (w tym gwiaździakiem, zwojakoglejakiem, glejakiem wielopostaciowym, glejakiem, guzami glioneuronalnymi,

guzami neuronalnymi i mieszanymi neuronalno-glejowymi, skąpodrzewiakiem oraz prymitywnym guzem neuroektodermalnym, nieokreślonym) z oceną odpowiedzi guza na leczenie przez badacza

a GIST = nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego
b przerzuty do mózgu obserwowano u niektórych pacjentów z następującymi rodzajami guzów: płuco (NSCLC, SCLC)

,

tarczyca, czerniak, gruczoł piersiowy (niesekrecyjny), przewód słuchowy zewnętrzny, mięsak tkanek miękkich i jądra
c NSCLC = niedrobnokomórkowy rak płuca
d SCLC = drobnokomórkowy rak płuca

e rak wątrobowokomórkowy

Charakterystyka początkowa w analizie zbiorczej obejmującej 304 pacjentów z guzami litymi z fuzją
genu NTRK była następująca: mediana wieku 44,5 roku (zakres 0-90 lat); 33% w wieku <18 lat i 67%
w wieku ≥18 lat; 55% rasy białej i 47% mężczyzn oraz stan sprawności według ECOG PS 0-1 (88%),
2 (10%) lub 3 (2%). Dziewięćdziesiąt jeden procent pacjentów otrzymało uprzednio leczenie
nowotworu, zdefiniowane jako operacja, radioterapia lub terapia systemowa. Spośród nich 72%
otrzymało uprzednio leczenie systemowe, mediana uprzednich schematów terapii systemowej
wynosiła 1. Dwadzieścia osiem procent wszystkich pacjentów nie otrzymało uprzednio leczenia
systemowego. Wśród wspomnianych 304 pacjentów najczęstszymi rodzajami nowotworów były:
mięsak tkanek miękkich (24%), włókniakomięsak typu niemowlęcego (16%), rak płuca (11%),
nowotwór tarczycy (10%), guz gruczołu ślinowego (9%) i rak jelita grubego (8%)

.

Charakterystyka początkowa 60 pacjentów z pierwotnymi guzami OUN z fuzją genu NTRK
ocenionych przez badacza była następująca: mediana wieku 9,1 roku (zakres 0-79 lat); 43 pacjentó

w

w wieku <18 lat i 17 pacjentów w wieku ≥18 lat, 39 pacjentów rasy białej i 28 mężczyzn oraz ECOG

PS 0-1 (52 pacjentów) lub 2 (5 pacjentów). Pięćdziesięciu siedmiu (95%) pacjentów otrzymywało

uprzednio leczenie nowotworu definiowane jako operacja, radioterapia lub leczenie systemowe.
Mediana otrzymanych uprzednio schematów terapii systemowej wynosiła 1.
Wyniki dotyczące skuteczności
Zbiorcze wyniki dotyczące skuteczności w zakresie całkowitego odsetka odpowiedzi, czasu trwani

a

odpowiedzi i czasu do pierwszej odpowiedzi,

w pierwotnie badanej populacji (n = 304) oraz po dodaniu post-hoc pierwotnych guzów OUN (n = 60), w wyniku czego uzyskano populację zbiorczą (n = 364), zostały przedstawione w tabeli 6 i tabeli 7.

Tabela 6: Zbiorcze wyniki dotyczące skuteczności dla guzów litych, włączając i wyłączając pierwotne guzy OUN

Parametr skutecznościAnaliza danych dlaAnaliza danych dla
guzów litych zguzów litych
wyłączeniemuwzględniająca
pierwotnych guzówpierwotne guzy
OUN (n=304)aOUN (n=364)a, b
Całkowity odsetek odpowiedzi (ORR) % (n)65% (198)60% (219
[95% CI][59, 70]

)

[55, 65]
Odpowiedź całkowita (CR)22% (66)20% (71)
Patologiczna odpowiedź całkowitac7% (20)5% (20)
Odpowiedź częściowa (PR)37% (112)35% (128)
Czas do pierwszej odpowiedzi (mediana, miesiące)1,841,84
[zakres][0,89, 22,90][0,89, 49,87]

Czas trwania odpowiedzi (mediana, miesiące) [zakres]

% z czasem trwania ≥12 miesięcy

% z czasem trwania ≥24 miesiące

% z czasem trwania ≥36 miesięcy

% z czasem trwania ≥48 miesięcy

43,343,3
[0,0+, 84,7+][0,0+, 84,7+]
80%79%
66%65%
57%54%
48%47%
+ oznacza trwającą odpowiedź
a Niezależna analiza komisji wg. RECIST v1.1 dla guzów litych z wyjątkiem pierwotnych guzów OUN (304 pacjentów)

.

b Oceniona według kryteriów RANO lub RECIST v1.1 dla pierwotnych guzów OUN (60 pacjentów).
c Patologiczna CR to CR osiągnięta u pacjentów leczonych larotrektynibem, a następnie poddanych resekcji chirurgiczn

ej

bez żywotnych komórek nowotworowych i z ujemnymi marginesami według pooperacyjnej oceny patologii. Najlepsza

odpowiedź przedoperacyjna u tych pacjentów została przeklasyfikowana na patologiczną CR po operacji wg RECIST v.1.1.

Tabela 7: Całkowity odsetek odpowiedzi i czas trwania odpowiedzi według rodzaju guza*

Rodzaj guzaPacjenci (n=364)ORRaDOR
%95% CImiesiąceZakres (miesiące)
≥12≥24≥36
Mięsak tkanek miękkich7268%56%, 79%80%72%60%0,03+, 84,7+
Pierwotny OUN6035%23%, 48%66%50%50%2,8+, 70,9+
Włókniakomięsak typu niemowlęcego4994%83%, 99%83%66%60%1,6+, 73,7+
Płuco3269%50%, 84%75%52%45%1,9+, 67,2+
Tarczyca3165%45%, 81%85%63%47%3,7, 83,9+
Gruczoł ślinowy2785%66%, 96%91%86%76%2,7, 81,1+
Jelito grube2548%28%, 69%83%62%31%3,9, 56,3+
Gruczoł piersiowy16
Niesekrecyjnyc1030%7%, 65%67%0%0%7,4, 15,3
Sekrecyjnyb683%36%, 100%80%80%80%11,1, 69,2+
Czerniak1145%17%, 77%50%NRNR1,9+, 23,2+
Trzustka714%0%, 58%0%0%0%5,8, 5,8

Nowotwór zrębu przewodu

pokarmowego

580%28%, 99%75%38%38%9,5, 50,4+
Mięsak kości333%1%, 91%0%0%0%9,5, 9,5
Wrodzony nerczak mezoblastyczny2100%16%, 100%100%100%50%32,9, 44,5
Szyjka macicy250%1%, 99%100%NRNR18,7+, 18,7+
Nieznany guz pierwotny2100%16%, 100%0005,6, 7,4
Przewód słuchowy zewnętrzny1100%3%, 100%100%100%100%45,1+, 45,1+
Tłuszczakowłókniako watość1100%3%, 100%100%NRNR17,7+, 17,7+

DOR = czas trwania odpowiedzi

NE = bez możliwości oceny

NR = nie osiągnięto

* dane dotyczące następujących rodzajów guza nie są dostępne: rak dróg żółciowych (n=4); żołądek (n=3); gruczoł krokowy (n=2); wyrostek robaczkowy, wątroba, dwunastnica, przełyk, odbytnica, jądra, grasica, nabłonek dróg moczowych, macica, (każdy n=1)

+ oznacza trwającą odpowiedź

a ocenione na podstawie niezależnej analizy komisji wg. RECIST v1.1 dla wszystkich guzów z wyjątkiem pacjentów z pierwotnym guzem OUN, których oceniano za pomocą kryteriów RANO lub RECIST v1.1 b 2 z odpowiedziami całkowitymi, 2 z odpowiedzią częściową

c 1 z odpowiedzią całkowitą, 2 z odpowiedzią częściową

Ze względu na rzadkie występowanie nowotworu z fuzją TRK, pacjenci byli badani w wielu typach nowotworów z ograniczoną liczbą pacjentów w niektórych typach nowotworów, powodując niepewność oszacowania ORR na typ nowotworu. ORR w całej populacji może nie odzwierciedlać oczekiwanej odpowiedzi w konkretnym typie nowotworu.

W podgrupie dorosłych (n = 222) ORR wynosił 51%. W podgrupie pediatrycznej (n=142) ORR wynosił 74%.

U 257 pacjentów z szeroką charakterystyką molekularną przed leczeniem larotrektynibem, ORR u 120 pacjentów, u których oprócz fuzji genu NTRK występowały inne zmiany genomiczne, wynosił 53%, a u 137 pacjentów bez innych zmian genomicznych ORR wynosił 68%.

Zestaw zbiorczych danych do analizy pierwotnej

Zestaw zbiorczych danych do analizy pierwotnej składał się z 304 pacjentów i nie obejmowa

ł

pierwotnych guzów OUN. Mediana trwania leczenia przed progresją choroby wynosiła 15,9 miesiąc

a

(zakres: 0,1 do 99,4 miesiąca) w oparciu o odcięcie w lipcu 2024 roku. Pięćdziesiąt pięć procent
pacjentów otrzymywało produkt leczniczy VITRAKVI przez 12 miesięcy lub dłużej, 37%
otrzymywało produkt leczniczy VITRAKVI przez 24 miesiące lub dłużej, a 28% otrzymywało
produkt leczniczy VITRAKVI przez 36 miesięcy lub dłużej. Obserwacja trwała w momencie analizy
u 27% pacjentów.

W momencie analizy mediana czasu trwania odpowiedzi wynosiła 43,3 miesiąca (zakres: 0,0+ do

84,7+), szacowane 80% [95% CI: 74,86] odpowiedzi trwało 12 miesięcy lub dłużej, 66% [95% CI

:

59,74] odpowiedzi trwało 24 miesiące lub dłużej, a 57% [95% CI: 49,64] odpowiedzi trwało
36 miesięcy lub dłużej. Rok po rozpoczęciu leczenia osiemdziesiąt trzy procent (83%) [95% CI:
79,88] leczonych pacjentów żyło, 73% [95% CI: 68,78] po dwóch latach od rozpoczęcia leczenia,
a 68% [95% CI: 63,74] po trzech latach, przy czym mediana całkowitego przeżycia jeszcze nie została
osiągnięta. Mediana przeżycia wolnego od progresji choroby wynosiła 28,0 miesiąca w momencie
analizy, przy czym odsetek przeżycia wolnego od progresji wynosił 63% [95% CI: 57,69] po 1 roku,
54% [95% CI: 48,60] po 2 latach i 44% [95% CI: 38,50] po 3 latach.
Mediana zmiany wielkości guza w zbiorczej analizie pierwotnej odpowiadała zmniejszeniu o 66%

.

Pacjenci z pierwotnymi guzami OUN

W momencie odcięcia danych, spośród 60 pacjentów z pierwotnymi guzami OUN zaobserwowano potwierdzoną odpowiedź u 21 pacjentów (35%), przy czym 5 z 60 pacjentów (8%) wykazało odpowiedź całkowitą, a 16 pacjentów (27%) odpowiedź częściową. U kolejnych 24 pacjentów (40%) zaobserwowano stabilizację choroby. 13 pacjentów (22%) miało postępującą chorobę. W momencie odcięcia danych czas leczenia wynosił od 1,2 do 67,3 miesiąca i leczenie było kontynuowane u 20 z 60 pacjentów, przy czym wszyscy otrzymywali leczenie po progresji.

Zatwierdzenie warunkowe

Ten produkt leczniczy został dopuszczony do obrotu zgodnie z procedurą dopuszczenia warunkowego. Oznacza to, że oczekiwane są dalsze dowody świadczące o korzyści ze stosowania produktu leczniczego.

Europejska Agencja Leków dokona, co najmniej raz do roku, przeglądu nowych informacji o tym produkcie leczniczym i w razie konieczności ChPL zostanie zaktualizowana.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

U pacjentów z nowotworem, którym podawano produkt leczniczy VITRAKVI w postaci kapsułek

,

maksymalne stężenie larotrektynibu w osoczu (Cmax) osiągano po około 1 godzinie po podaniu dawki

.

Okres półtrwania (t½) wynosi około 3 godzin, a stan stacjonarny uzyskuje się w ciągu 8 dni
z 1,6-krotną akumulacją ogólnoustrojową. Po zalecanej dawce 100 mg, przyjmowanej dwa razy na
dobę, średnia arytmetyczna Cmax w stanie stacjonarnym (± odchylenie standardowe) i dobowe AUC
u dorosłych wynosiły odpowiednio 914 ± 445 ng/ml i 5410 ± 3813 ng*h/ml. Badania in vitro
wskazują, że larotrektynib nie jest substratem ani OATP1B1 ani OATP1B3.
Badania in vitro wskazują, że larotrektynib nie hamuje CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9,
CYP2C19 ani CYP2D6 w istotnych klinicznie stężeniach i jest mało prawdopodobne, że wpływa na
klirens substratów tych CYP.
Badania in vitro wskazują, że larotrektynib nie hamuje transporterów BCRP, P-gp, OAT1, OAT3,
OCT1, OCT2, OATP1B3, BSEP, MATE1 i MATE2-K w istotnych klinicznie stężeniach i jest mało
prawdopodobne, że wpływa na klirens substratów tych transporterów.

Wchłanianie

Produkt leczniczy VITRAKVI jest dostępny w postaci kapsułki i roztworu doustnego.
Średnia bezwzględna biodostępność larotrektynibu wynosiła 34% (zakres: 32% do 37%) po podaniu

pojedynczej dawki doustnej 100 mg. U zdrowych dorosłych osób AUC larotrektynibu w postaci roztworu doustnego była podobna do kapsułki, przy Cmax wyższym o 36% w przypadku roztworu

doustnego.
Cmax larotrektynibu było mniejsze o około 35% i nie obserwowano wpływu na AUC u zdrowych osób,
którym podano produkt leczniczy VITRAKVI po wysokokalorycznym posiłku o dużej zawartośc

i

tłuszczów w porównaniu do Cmax i AUC po nocnym poszczeniu.

Oddziaływanie leków zwiększających pH w żołądku na larotrektynib

Larotrektynib charakteryzuje się rozpuszczalnością zależną od pH. Badania in vitro wykazują, że w objętościach płynu typowych dla układu pokarmowego larotrektynib jest całkowicie rozpuszczalny w całym zakresie pH układu pokarmowego. Dlatego jest mało prawdopodobne, aby leki modyfikujące pH miały wpływ na larotrektynib.

Dystrybucja

Średnia objętość dystrybucji larotrektynibu u zdrowych dorosłych osób wynosiła 48 l po podaniu
dożylnym mikroznacznika iv. w połączeniu z dawką doustną 100 mg. Wiązanie larotrektynibu
z białkami osocza ludzkiego in vitro wynosiło około 70% i było niezależne od stężenia leku. Stosunek
stężenia we krwi do stężenia w osoczu wynosił około 0,9.

Metabolizm

W warunkach in vitro larotrektynib był metabolizowany głównie przez CYP3A4/5. Po podaniu
doustnym pojedynczej dawki 100 mg znakowanego radioizotopem larotrektynibu zdrowym dorosłym
osobom głównymi krążącymi radioaktywnymi komponentami leku był larotrektynib w postaci
niezmienionej (19%) i O-glukuronid powstały po utracie cząsteczki hydroksypirolidyno-mocznik

a

(26%).

Eliminacja

Okres półtrwania larotrektynibu w osoczu pacjentów z nowotworem, podawanego w dawce 100 mg
produktu leczniczego VITRAKVI dwa razy na dobę, wynosił około 3 godzin. Średni klirens (CL)
larotrektynibu wynosił około 34 l/h po podaniu dożylnym mikroznacznika iv. w połączeniu z dawką
doustną 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI.

Wydalanie

Po podaniu doustnym 100 mg znakowanego radioizotopem larotrektynibu zdrowym dorosłym osobom
58% podanej radioaktywności odzyskano w kale, a 39% odzyskano w moczu. W przypadku podania
dawki mikroznacznika iv. w połączeniu z dawką doustną 100 mg larotrektynibu 35% podanej
radioaktywności odzyskano w kale, a 53% odzyskano w moczu. Po podaniu dawki mikroznacznika iv.
część wydalona w moczu jako lek w niezmienionej postaci wynosiła 29%, co wskazuje na
bezpośrednie wydalanie nerkowe, odpowiadające za 29% klirensu całkowitego.

Liniowość lub nieliniowość

Pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) i maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) larotrektynibu po jednej dawce u zdrowych dorosłych osób były proporcjonalne do dawki do 400 mg i nieznacznie większe niż proporcjonalne w przypadku dawek 600 do 900 mg.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Na podstawie analiz farmakokinetyki populacyjnej ekspozycja (Cmax i AUC) u dzieci i młodzieży przy zalecanej dawce 100 mg/m2 z dawką maksymalną wynoszącą 100 mg dwa razy na dobę była wyższa niż u dorosłych (≥ 18 lat), którym podawano dawkę 100 mg dwa razy na dobę (patrz tabela 8).

Dane określające narażenie u małych dzieci (od 1 miesiąca do < 2 lat) w zalecanej dawce są
ograniczone (n=46).

Tabela 8: Ekspozycja (Cmax i AUCa) u pacjentów z podziałem na grupy wiekowe w zalecanej dawce 100 mg/m2 i maksymalnej dawce 100 mg dwa razy na dobę

Grupa wiekowan=438b

Różnica załamań w porównaniu z pacjentami w wieku

≥ 18 latc

CmaxAUCa
1 do < 3 miesięcy123,24,5
3 do < 6 miesięcy43,03,2
6 do < 12 miesięcy192,11,7
1 do < 2 lat111,61,1
2 do < 6 lat371,61,1
6 do < 12 lat381,31,2
12 do < 18 lat320,90,8
≥ 18 lat2851,01,0
a pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym.
b liczba pacjentów od daty odcięcia danych 23 września 2024 r.
c różnica krotności to stosunek podanej grupy wiekowej do grupy ≥18 lat. Różnica krotności 1 oznacza brak różnicy.
Badania symulacyjne wykazały, że podawanie dawki 50 mg/m² dwa razy na dobę pacjentom poniżej

3 miesięcy życia zapewnia poziom ekspozycji porównywalny z tym obserwowanym u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 2 lat, którzy otrzymali dawkę 100 mg/m² dwa razy na dobę. Nie zaobserwowano obniżenia kluczowych parametrów dotyczących ekspozycji, tj. Cmax, AUC i Cthrough, poniżej poziomów symulowanych dla pacjentów w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 2 lat. Nie ma danych klinicznych dotyczących dawki 50 mg/m² podawanej dwa razy na dobę u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy.

Osoby w podeszłym wieku
Nie ma klinicznie znaczącej różnicy w ekspozycji na larotrektynib u pacjentów w wieku >65 la

t

w porównaniu z ekspozycją u młodszych pacjentów (<65 lat).
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Przeprowadzono badanie farmakokinetyki u osób z łagodnymi (stopień A wg klasyfikacji
Child-Pugh), umiarkowanymi (stopień B wg klasyfikacji Child-Pugh) i ciężkimi (stopień C wg

klasyfikacji Child-Pugh) zaburzeniami czynności wątroby oraz u zdrowych dorosłych osób z grupy kontrolnej z prawidłową czynnością wątroby, dopasowanych pod względem wieku, wskaźnika masy ciała i płci. Wszystkie osoby otrzymały pojedynczą dawkę 100 mg larotrektynibu. Zwiększenie AUC0-inf larotrektynibu obserwowano u osób z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wynoszące odpowiednio 1,3-, 2- i 3,2-krotność wartości obserwowanych u osób z prawidłową czynnością wątroby. Obserwowano nieznaczny wzrost Cmax wynoszący odpowiednio 1,1-, 1,1- i 1,5-krotność.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
Badanie farmakokinetyki przeprowadzono u osób ze schyłkową niewydolnością nerek wymagających
dializy oraz u zdrowych dorosłych osób z grupy kontrolnej z prawidłową czynnością nerek,

dopasowanych pod względem wieku, wskaźnika masy ciała i płci. Wszystkie osoby otrzymały pojedynczą dawkę 100 mg larotrektynibu. U osób z zaburzeniami czynności nerek zaobserwowano

zwiększenie Cmax i AUC0-inf larotrektynibu wynoszące odpowiednio 1,25-krotność i 1,46-krotnoś

ć

w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.
Inne szczególne grupy pacjentów
Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej płeć i rasa nie mają wpływu na ekspozyc

ję

ogólnoustrojową na larotrektynib.

5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność ogólnoustrojowa

Toksyczność ogólnoustrojową oceniano w badaniach z dobowym podawaniem doustnym szczurom
i małpom przez okres do 3 miesięcy. Zmiany skórne wymagające zmniejszenia dawki były
obserwowane tylko u szczurów i były głównie odpowiedzialne za śmiertelność i chorobowość. Zmian
skórnych nie obserwowano u małp.

Objawy kliniczne toksyczności żołądkowo-jelitowej wymagały zmniejszenia dawki u małp.

U szczurów ostrą toksyczność (STD10) obserwowano w przypadku dawek odpowiadających od 1- do
2-krotności AUC u ludzi przy zalecanej dawce klinicznej. U małp nie obserwowano istotnej
toksyczności ogólnoustrojowej w przypadku dawek odpowiadających do >10-krotności AUC u ludzi
przy zalecanej dawce klinicznej.

Działanie embriotoksyczne / działanie teratogenne

Larotrektynib nie wykazywał działania teratogennego ani embriotoksycznego w przypadku codziennego podawania w okresie organogenezy ciężarnym szczurom i królikom przy dawkach toksycznych dla matki, tzn. odpowiadających 32-krotności (szczury) i 16-krotności (króliki) AUC u ludzi przy zalecanej dawce klinicznej. Larotrektynib przenika przez łożysko u obu gatunków.

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Nie przeprowadzono badań wpływu larotrektynibu na płodność. W 3-miesięcznych badaniac

h

toksyczności larotrektynib nie miał wpływu na obraz histologiczny męskich narządów rozrodczych
u szczurów i małp po najwyższych badanych dawkach odpowiadających około 7-krotności (samce

szczurów) i 10-krotności (samce małp) AUC u ludzi po zalecanej dawce klinicznej. Ponadto larotrektynib nie miał wpływu na spermatogenezę u szczurów.

W 1-miesięcznym badaniu dawki wielokrotnej u szczurów obserwowano mniejszą liczbę ciał

ek

żółtych, większą częstość występowania okresu bezrujowego i mniejszą masę macicy z atrofi

ą

macicy. Efekty te były odwracalne. W 3-miesięcznych badaniach toksyczności u szczurów i małp nie
zaobserwowano wpływu na żeńskie narządy rozrodcze po dawkach odpowiadających około
3-krotności (samice szczurów) i 17-krotności (samice małp) AUC u ludzi po zalecanej dawce
klinicznej.
Larotrektynib podawano młodocianym szczurom od 7 do 70 dnia po porodzie (PND). Śmiertelność
przed odstawieniem od piersi (przed PND 21) obserwowano na wysokim poziomie dawki
odpowiadającym 2,5-4-krotności AUC w zalecanej dawce. Wpływ na proces wzrostu i działania ze
strony układu nerwowego obserwowano po dawce 0,5-4 razy większej niż AUC po zalecanej dawce.
Przyrost masy ciała zmniejszył się u młodych samców i samic w okresie karmienia piersią, z
obserwowanym u samic wzrostem pod koniec ekspozycji i w okresie po zakończeniu karmie

nia,

podczas gdy u samców obserwowano zmniejszony przyrost masy ciała także po zakończeniu
karmienia piersią bez poprawy. Opóźniony wzrost u samców był związany z opóźnionym
dojrzewaniem. Działanie ze strony układu nerwowego (tj. zmieniona funkcjonalność kończyn tylnych
i prawdopodobnie wzrost zamknięcia powieki) wykazały częściową poprawę. Po dużej dawc

e odnotowano również spadek częstości występowania ciąży pomimo prawidłowego krycia.

Genotoksyczność i rakotwórczość

Nie przeprowadzano badań rakotwórczości larotrektynibu.
Larotrektynib nie był mutagenny w testach rewersji mutacji na bakteriach (Ames’a) i w testac

h

in vitro mutagenezy u ssaków. Larotrektynib uzyskał negatywny wynik w teście mikrojądrow

ym

in vivo na myszach po maksymalnej tolerowanej dawce 500 mg/kg.

Farmakologia bezpieczeństwa

Farmakologia bezpieczeństwa larotrektynibu była oceniana w kilku badaniach in vitro i in vivo,

oceniających wpływ na układ krążenia, OUN, układ oddechowy i pokarmowy u różnych gatunków.
Larotrektynib nie wykazywał niepożądanego wpływu na parametry hemodynamiczne i odstępy
w EKG u ocenianych telemetrycznie małp przy ekspozycji (Cmax) odpowiadającej około 6-krotności
ekspozycji terapeutycznej u ludzi. Larotrektynib nie powodował zmian neurobehawioralnych
u dorosłych zwierząt (szczurów, myszy, małp cynomolgus) przy ekspozycjach (Cmax) wynoszących co
najmniej 7-krotność ekspozycji u ludzi. Larotrektynib nie miał wpływu na czynność oddechową
u szczurów przy ekspozycji (Cmax) wynoszącej co najmniej 8-krotność ekspozycji terapeutyczne

j

u ludzi. U szczurów larotrektynib przyspieszał pasaż jelitowy i zwiększał wydzielanie żołądkow

e

i kwaśność.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Kapsułka
Żelatyna
Tytanu dwutlenek (E 171)
Tusz drukarski
Szelak, bielony odwoskowany
Lak aluminiowy indygokarminy (E 132)
Tytanu dwutlenek (E 171)
Glikol propylenowy (E 1520)
Dimetikon 1000

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

4 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Butelki z polietylenu wysokiej gęstości (HDPE) z zakrętką zabezpieczającą przed dostępem dzieci wykonaną z polipropylenu (PP) z polietylenową (PE) warstwą uszczelnianą na gorąco.

Każde opakowanie zawiera butelkę z 56 kapsułkami twardymi.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisami.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Bayer AG
51368 Leverkusen
Niemcy

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/19/1385/001
  • VITRAKVI 25 mg
EU/1/19/1385/002 – VITRAKVI 100 mg

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19 września 2019 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 18 lipca 2025 r.

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków https://www.ema.europa.eu.

VITRAKVI 20 mg/ml roztwór doustny

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

VITRAKVI 20 mg/ml roztwór doustny

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każdy ml roztworu doustnego zawiera siarczan larotrektynibu odpowiadający 20 mg larotrektynibu

Substancje pomocnicze o znanym działaniu:
Każdy ml roztworu doustnego zawiera 2 mg sodu benzoesanu.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Roztwór doustny.

Bezbarwny roztwór o zabarwieniu żółtym lub pomarańczowym lub czerwonym lub brązowawym.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy VITRAKVI w monoterapii jest wskazany w leczeniu pacjentów dorosłych oraz
dzieci i młodzieży z guzami litymi, które wykazują fuzję genu receptorowej kinazy tyrozynowej dla
neurotrofin (ang. Neurotrophic Tyrosine Receptor Kinase, NTRK)

-

są miejscowo zaawansowane, przerzutowe lub w przypadku których resekcja chirurgiczna
prawdopodobnie doprowadzi do poważnej choroby
oraz

-

nie mają zadowalających opcji leczenia (patrz punkt 4.4 i 5.1).

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie produktem leczniczym VITRAKVI powinno być rozpoczynane przez lekarzy
z doświadczeniem w podawaniu terapii przeciwnowotworowych.
Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym VITRAKVI należy potwierdzić obecność fuzji
genu NTRK w próbce guza zwalidowanym testem.

Dawkowanie

Dorośli
Zalecana dawka larotrektynibu u dorosłych to 100 mg dwa razy na dobę, do progresji choroby lub
do czasu wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności.
Dzieci i młodzież
Dawkowanie u dzieci i młodzieży jest oparte na powierzchni ciała (pc.). Zalecana dawka u dzieci
i młodzieży to 100 mg/m2 larotrektynibu dwa razy na dobę, maksymalnie 100 mg na dawkę, do
progresji choroby lub do czasu wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności

.

U dzieci, od urodzenia do wieku poniżej 3 miesięcy, zalecana dawka początkowa wynosi 50 mg/m²
dwa razy na dobę (patrz punkt 5.2).
Pominięta dawka
W przypadku pominięcia dawki pacjent nie powinien przyjmować dwóch dawek o tej samej porze
w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Pacjenci powinni przyjąć następną dawkę o następnej
zaplanowanej porze. Jeśli pacjent zwymiotuje po przyjęciu dawki, nie powinien przyjmować
dodatkowej dawki w celu uzupełnienia zwymiotowanej dawki.
Modyfikacja dawki
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych stopnia 2 kontynuowanie dawkowania może być
właściwe, ale zalecane jest ścisłe monitorowanie, aby nie doszło do pogorszenia toksyczności.
W przypadku wszelkich działań niepożądanych stopnia 3 lub 4 niezwiązanych z nieprawidłowymi
wynikami badań czynności wątroby:
  • Wstrzymać podawanie produktu leczniczego VITRAKVI do czasu ustąpienia działania

niepożądanego lub poprawy do wartości początkowej lub stopnia 1. Jeśli działanie niepożądane ustąpi w ciągu 4 tygodni, wznowić podawanie produktu leczniczego z jednoczesną modyfikacją dawki.

-

Przerwać na stałe podawanie produktu leczniczego VITRAKVI, jeśli działanie niepożądane nie
ustąpi w ciągu 4 tygodni.

Tabela 1 zawiera zalecane modyfikacje dawki produktu leczniczego VITRAKVI w przypadku działań niepożądanych.

Tabela 1: Zalecane modyfikacje dawki produktu leczniczego VITRAKVI w przypadku działań niepożądanych

Modyfikacja

dawki

Dorośli oraz dzieci

i młodzież

o powierzchni ciała wynoszącej co najmniej

1,0 m2

Dzieci w wieku 3 miesięcy i starsze

o powierzchni ciała mniejszej niż 1,0 m2

Dzieci w wieku poniżej

3 miesięcy

Pierwsza75 mg dwa razy na dobę

75 mg/m2 dwa razy na

dobę

25 mg/m2 dwa razy na dobę
Druga50 mg dwa razy na dobę

50 mg/m2 dwa razy na

dobę

-
Trzecia100 mg raz na dobę

25 mg/m2 dwa razy na

dobęa

-

a Dzieci i młodzież przy trzeciej modyfikacji dawki do 25 mg/m² dwa razy na dobę powinni pozostać przy tej dawce (25 mg/m² dwa razy na dobę) nawet jeśli powierzchnia ciała wzrośnie w trakcie leczenia.

Podawanie produktu leczniczego VITRAKVI należy przerwać na stałe u pacjentów, którzy nie tolerują produktu leczniczego VITRAKVI po trzech modyfikacjach dawki.

Tabela 2 zawiera zalecane modyfikacje dawki w przypadku wystąpienia nieprawidłowych wyników
badań czynności wątroby podczas leczenia produktem leczniczym VITRAKVI.
Tabela 2: Zalecane modyfikacje dawki i postępowanie z produktem leczniczym VITRAKV

I

w przypadku wystąpienia nieprawidłowych wyników badań czynności wątroby
Parametry laboratoryjneZalecane środki
Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT stopnia 2 (>3x GGN i ≤5x GGN)-Często wykonywać seryjnie badania laboratoryjne po zaobserwowaniu toksyczności stopnia 2 do czasu jej ustąpienia w celu ustalenia, czy wymagane jest przerwanie podawania lub zmniejszenie dawki.

Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT stopnia 3 (>5x GGN i ≤20x GGN) lub

Zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT stopnia 4 (>20x GGN) ze stężeniem bilirubiny <2x GGN

-

-

-

Wstrzymać leczenie do czasu ustąpienia działania
niepożądanego lub poprawy do wartości początkowej.
Często kontrolowaćczynność wątroby do czasu ustąpienia
działania niepożądanego lub powrotu do wartości
początkowych. Przerwać leczenie na stałe, jeśli działanie
niepożądane nie ustąpi.
Jeśli działania niepożądane ustąpią, wznowić podawanie
produktu leczniczego z jednoczesną modyfikacją dawki.
Leczenie należy wznowić tylko u pacjentów, u których
korzyści przewyższają ryzyko.
Przerwać leczenie na stałe, jeśli po wznowieniu leczenia
wystąpi zwiększenie aktywności AlAT i (lub) AspAT
stopnia 4.

Aktywność AlAT i (lub) AspAT ≥3x GGN

ze stężeniem bilirubiny ≥2x GGN

-

-

Wstrzymać leczenie i często kontrolować czynność wątroby
do czasu ustąpienia działania niepożądanego lub powrotu do
wartości początkowych.
Rozważyć przerwanie leczenia na stałe

.

-

-

Leczenie należy wznowić tylko u pacjentów, u których
korzyści przewyższają ryzyko.

W przypadku wznowienia leczenia należy rozpocząć od

-
kolejnej niższej dawki. Po ponownym rozpoczęciu leczenia
często kontrolować czynność wątroby.
Przerwać leczenie na stałe, jeśli działanie niepożądane
powróci po wznowieniu leczenia.
AlAT aminotransferaza alaninowa
AspAT aminotransferaza asparaginianowa
GGN górna granica normy

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku
Dostosowanie dawki nie jest zalecane u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).
Zaburzenia czynności wątroby
Zmniejszyć dawkę początkową produktu leczniczego VITRAKVI o 50% u pacjentów
z umiarkowanymi (stopień B wg klasyfikacji Child-Pugh) i ciężkimi (stopień C wg klasyfikacj

i

Child-Pugh) zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynnośc

i

wątroby (stopień A wg klasyfikacji Child-Pugh) dostosowanie dawki nie jest zalecane (patrz
punkt 5.2).
Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawki nie jest konieczne (patrz punkt 5.2).
Jednoczesne podawanie z silnymi inhibitorami CYP3A4
Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania silnego inhibitora CYP3A4, należy zmniejszyć
dawkę produktu leczniczego VITRAKVI o 50%. Po upływie 3 do 5 okresów półtrwania od
przerwania stosowania inhibitora należy ponownie rozpocząć stosowanie produktu leczniczego
VITRAKVI w dawce przyjmowanej przed rozpoczęciem stosowania inhibitora CYP3A4 (patrz
punkt 4.5).

Sposób podawania

Produkt leczniczy VITRAKVI jest przeznaczony do podawania doustnego.

Produkt leczniczy VITRAKVI jest dostępny w postaci kapsułki lub roztworu doustnego
z równoważną dostępnością biologiczną po podaniu doustnym i można je stosować zamiennie.
Roztwór doustny należy podawać doustnie przy użyciu 1 ml lub 5 ml strzykawki doustnej lub
dojelitowo przez sondę nosowo-żołądkową.
  • W przypadku dawek poniżej 1 ml należy stosować strzykawkę doustną o pojemności 1 ml.

Obliczoną objętość dawki należy zaokrąglić do najbliższego 0,1 ml.

  • W przypadku dawek 1 ml i większych należy stosować strzykawkę doustną o pojemności 5 ml.

    Objętość dawki należy obliczyć z dokładnością do 0,2 ml.

  • Jeśli produkt leczniczy VITRAKVI jest podawany przez sondę nosowo-żołądkową, nie mieszać produktu leczniczego VITRAKVI z preparatami do żywienia. Zmieszanie mogłoby spowodować zablokowanie sondy.
  • Instrukcja stosowania strzykawek doustnych i probówek do karmienia znajdują się w sekcji 6.6.
Roztwór doustny można podawać z posiłkiem lub bez posiłku, ale nie należy przyjmować go
z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną
w punkcie 6.1.

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Skuteczność w różnych typach nowotworów

Korzyści ze stosowania VITRAKVI ustalono w badaniach z pojedynczym ramieniem obejmujących małą próbę pacjentów, u których guzy wykazują fuzje genu NTRK. Korzystny wpływ VITRAKVI wykazano na podstawie całkowitego odsetka odpowiedzi i czasu trwania odpowiedzi w ograniczonej liczbie typów nowotworów. Efekt może być ilościowo różny w zależności od rodzaju guza, jak również towarzyszących zmian genetycznych (patrz punkt 5.1). Dlatego VITRAKVI należy stosować, tylko jeśli nie ma zadowalających opcji leczenia, dla których ustalono korzyści kliniczne lub gdy takie możliwości leczenia zostały wyczerpane (tj. brak zadowalających możliwości leczenia).

Zaburzenia neurologiczne

U pacjentów otrzymujących larotrektynib zgłaszano występowanie zaburzeń neurologicznych, w tym
zawrotów głowy, zaburzeń chodu i parestezji (patrz punkt 4.8). W większości przypadków zaburzenia
neurologiczne wystąpiły w ciągu pierwszych trzech miesięcy leczenia. Należy rozważyć wstrzymanie

,

zmniejszenie lub przerwanie podawania dawki produktu leczniczego VITRAKVI, w zależności od
nasilenia i utrzymywania się tych objawów (patrz punkt 4.2).

Hepatotoksyczność

U pacjentów otrzymujących larotrektynib obserwowano nieprawidłowe wyniki badań czynności
wątroby, w tym zwiększenie aktywności AlAT, AspAT i fosfatazy alkalicznej (ang. a

lkaline phosphatase, ALP) oraz stężenia bilirubiny (patrz punkt 4.8). Większość przypadków zwiększenia

aktywności AlAT i AspAT występowała w ciągu 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Zgłaszano
przypadki hepatotoksyczności ze zwiększeniem aktywności AlAT i (lub) AspAT o stopniu nasilenia 2

,

3 lub 4 oraz zwiększeniem stężenia bilirubiny ≥2x GGN.
U pacjentów ze zwiększoną aktywnością aminotransferaz wątrobowych należy wstrzymać podawanie,
zmodyfikować dawkę lub przerwać na stałe podawanie produktu leczniczego VITRAKVI
w zależności od stopnia nasilenia (patrz punkt 4.2).

Przed pierwszą dawką, następnie co 2 tygodnie przez pierwszy miesiąc leczenia, co miesiąc przez

kolejne 6 miesięcy leczenia, a następnie okresowo podczas leczenia, należy monitorować czynność
wątroby, łącznie z badaniami aktywności AlAT, AspAT i ALP oraz stężenia bilirubiny. U pacjentów
ze zwiększeniem aktywności aminotransferaz konieczne jest częstsze wykonywanie badań (patrz
punkt 4.2).

Stosowanie z induktorami CYP3A4 / P-gp

Należy unikać jednoczesnego podawania silnych lub umiarkowanych induktorów CYP3A4 / P-gp z produktem VITRAKVI ze względu na ryzyko zmniejszenia ekspozycji na larotrektynib (patrz punkt 4.5).

Antykoncepcja u kobiet i mężczyzn

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować wysoce skuteczną antykoncepcję, w trakcie przyjmowania VITRAKVI i co najmniej przez jeden miesiąc po zaprzestaniu leczenia (patrz punkty 4.5 i 4.6).

Mężczyznom w wieku rozrodczym, będącym w związku z partnerką w wieku rozrodczym nie będącą w ciąży, należy zalecić stosowanie wysoce skutecznej antykoncepcji, w trakcie przyjmowania VITRAKVI i przez co najmniej jeden miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki (patrz punkt 4.6).

Ważne informacje o niektórych składnikach

Sodu benzoesan: produkt leczniczy zawiera 2 mg w 1 ml.

Sód: produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na 5 ml, to znaczy lek uznaje się z

a

„wolny od sodu”.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Oddziaływanie innych leków na larotrektynib

Oddziaływanie inhibitorów CYP3A, P-gp i BCRP na larotrektynib
Larotrektynib jest substratem cytochromu P450 (CYP) 3A, P-glikoproteiny (P-gp) i białka oporności
raka piersi (BCRP). Jednoczesne podawanie produktu leczniczego VITRAKVI z silnymi lub
umiarkowanymi inhibitorami CYP3A, inhibitorami P-gp i BCRP (np. atazanawirem, klarytromycyną,
indynawirem, itrakonazolem, ketokonazolem, nefazodonem, nelfinawirem, rytonawirem,
sakwinawirem, telitromycyną, troleandomycyną, worykonazolem lub grejpfrutem) może zwiększa

ć

stężenie larotrektynibu w osoczu (patrz punkt 4.2).
Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podawanie
pojedynczej dawki 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI z itrakonazolem (silnym inhibitorem
CYP3A i inhibitorem P-gp i BCRP) 200 mg raz na dobę przez 7 dni zwiększało Cmax i AUC
larotrektynibu odpowiednio 2,8-krotnie i 4,3-krotnie.
Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podanie pojedynczej
dawki 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI z pojedynczą dawką 600 mg ryfampicyny (P-gp i
inhibitorem BCRP) zwiększało Cmax i AUC larotrektynibu odpowiednio 1,8-krotnie i 1,7-krotnie.
Oddziaływanie induktorów CYP3A i P-gp na larotrektynib
Jednoczesne podawanie produktu leczniczego VITRAKVI z silnymi lub umiarkowanymi induktorami
CYP3A i silnymi induktorami P-gp (np. karbamazepiną, fenobarbitalem, fenytoiną, ryfabutyną,
ryfampicyną lub zielem dziurawca zwyczajnego) może zmniejszać stężenie larotrektynibu w osoczu i
należy tego unikać (patrz punkt 4.4).
Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podawanie
pojedynczej dawki 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI z ryfampicyną (silnym induktorem
CYP3A i P-gp) 600 mg raz na dobę przez 11 dni zmniejszało Cmax i AUC larotrektynibu odpowiednio
o 71% i81%.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu umiarkowanego induktora, ale spodziewane jest zmniejszenie ekspozycji na larotrektynib.

Oddziaływanie larotrektynibu na inne leki

Oddziaływanie larotrektynibu na substraty CYP3A
Dane kliniczne uzyskane u zdrowych dorosłych osób wskazują, że jednoczesne podawanie produktu
leczniczego VITRAKVI (100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni) zwiększało Cmax i AUC podawanego
doustnie midazolamu 1,7-krotnie w porównaniu z midazolamem podawanym w monoterapii

,

co wskazuje, że larotrektynib jest słabym inhibitorem CYP3A.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania substratów CYP3A o wąskim
zakresie terapeutycznym (np. alfentanylu, cyklosporyny, dihydroergotaminy, ergotaminy, fentanylu,
pimozydu, chinidyny, syrolimusu lub takrolimusu) u pacjentów przyjmujących produkt leczniczy
VITRAKVI. Jeśli jednoczesne stosowanie tych substratów CYP3A o wąskim zakresie terapeutycznym
jest wymagane u pacjentów przyjmujących produkt leczniczy VITRAKVI, może być konieczne
zmniejszenie dawki substratów CYP3A ze względu na działania niepożądane.
Oddziaływanie larotrektynibu na substraty CYP2B6
Badania in vitro wskazują, że larotrektynib indukuje CYP2B6. Jednoczesne podawanie larotrektynibu
z substratami CYP2B6 (np. bupropionem, efawirenzem) może zmniejszać ekspozycję na nie

.

Wpływ larotrektynibu na inne substraty transportowe

Badania in vitro wskazują, że larotrektynib jest inhibitorem OATP1B1. Nie przeprowadzono badań klinicznych w celu zbadania interakcji z substratami OATP1B1. Dlatego nie można wykluczyć, że jednoczesne podawanie larotrektynibu z substratami OATP1B1 (np. walsartanem, statynami) może zwiększyć ekspozycję na nie.

Wpływ larotrektynibu na substraty enzymów regulowanych PXR

Badania in vitro wskazują, że larotrektynib jest słabym induktorem enzymów regulowanych PXR (np. rodzina CYP2C i UGT). Jednoczesne podawanie larotrektynibu z substratami CYP2C8, CYP2C9 lub CYP2C19 (np. repaglinid, warfaryna, tolbutamid lub omeprazol) może zmniejszyć ekspozycję na nie.

Hormonalne środki antykoncepcyjne

Obecnie nie wiadomo, czy larotrektynib może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych działających układowo. Dlatego kobietom stosującym układowo działające hormonalne środki antykoncepcyjne należy zalecić dodanie metody barierowej.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Na podstawie mechanizmu działania nie można wykluczyć uszkodzenia płodu w przypadku

podawania larotrektynibu kobiecie w okresie ciąży. Przed rozpoczęciem leczenia produktem
leczniczym VITRAKVI kobiety w wieku rozrodczym powinny wykonać test ciążowy.
Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić stosowanie wysoce skutecznej metody antykoncepcji
podczas leczenia produktem leczniczym VITRAKVI i przez co najmniej miesiąc po przyjęciu
ostatniej dawki.

Ponieważ obecnie nie wiadomo, czy larotrektynib może zmniejszać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych działających ogólnoustrojowo, kobietom stosującym hormonalne środki antykoncepcyjne o działaniu ogólnoustrojowym należy zalecić dodanie metody barierowej.

W przypadku mężczyzn w wieku rozrodczym, z niebędącymi w ciąży partnerkami w wieku
rozrodczym, należy zalecić stosowanie wysoce skutecznej metody antykoncepcji podczas leczenia
produktem leczniczym VITRAKVI i przez co najmniej miesiąc po przyjęciu ostatniej dawki.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania larotrektynibu u kobiet w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na
reprodukcję (patrz punkt 5.3).
W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania produktu VITRAKVI w okresie ciąży

.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy larotrektynib / metabolity przenikają do mleka ludzkiego.
Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków / niemowląt.

Podczas leczenia produktem VITRAKVI i przez 3 dni po przyjęciu ostatniej dawki należy przerwać karmienie piersią.

Płodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu larotrektynibu na płodność. W badaniach toksycznośc

i

po podaniu wielokrotnym nie zaobserwowano istotnego wpływu na płodność (patrz punkt 5.3).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

VITRAKVI ma umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
U pacjentów otrzymujących larotrektynib zgłaszano występowanie zawrotów głowy i zmęczenia,
głównie stopnia 1 i 2 w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia. To może mieć wpływ na zdolność
prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w tym okresie. Pacjentom należy doradzić, aby nie
prowadzili pojazdów i nie obsługiwali maszyn, dopóki nie będą oni całkiem pewni, że terapia
produktem leczniczym VITRAKVI nie ma na nich niekorzystnego wpływu (patrz punkt 4.4).

4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi (≥20%) VITRAKVI wymienionymi w kolejności ze zmniejszającą się częstością występowania były: zwiększenie aktywności AlAT (36%), zwiększenie

aktywności AspAT (33%), wymioty (30%), niedokrwistość (28%), zaparcia (28%), biegunka (27%),
nudności (24%), zmęczenie (23%) i zawroty głowy (20%).
Większość działań niepożądanych była stopnia 2 lub 3. Stopień 4 był najwyższym zgłaszanym
stopniem dla takich działań niepożądanych jak zmniejszenie liczby neutrofilów (2%), zwiększenie
aktywności AlAT (1%), zwiększenie aktywności AspAT, spadek liczby leukocytów, zmniejszenie
liczby płytek krwi, osłabienie mięśni i wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi (każdy z nich
<1%). Stopień 3 był najwyższym zgłaszanym stopniem dla takich działań niepożądanych jak

niedokrwistość (7%), zwiększenie masy ciała (6%), biegunka (4%), zaburzenia chodu i wymioty

(każde po 1%) i zmęczenie, zawroty głowy, parestezje, nudności, bóle mięśniowe i zaparcia (każde p

o

<1%).
Trwałe przerwanie stosowania produktu leczniczego VITRAKVI z powodu działań niepożądanyc

h

występujących w czasie leczenia, miało miejsce u 2% pacjentów (po 2 przypadki zmniejszenia liczby
neutrofilów, zwiększenia aktywności AlAT i zwiększenia aktywności AspAT, po 1 przypadku
zaburzeń chodu i osłabienia mięśni). Większość działań niepożądanych prowadzących do
zmniejszenia dawki wystąpiła w ciągu pierwszych trzech miesięcy leczenia.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Bezpieczeństwo stosowania VITRAKVI oceniono u 361 pacjentów z nowotworami ze stwierdzoną
fuzją TRK w jednym z trzech badań klinicznych będących w toku: Badania 1, 2 ("NAVIGATE") i 3
("SCOUT") oraz po wprowadzeniu do obrotu. Populacja w badaniu bezpieczeństwa stosowania
obejmowała pacjentów z medianą wieku 39,0 lat (zakres: 0, 90), przy czym 37% stanowili pacjenci
pediatryczni. Mediana czasu leczenia dla całej populacji do oceny bezpieczeństwa (n=361) wynosił

a

16,2 miesiąca (zakres: 0,1; 89,1).
Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów (n=361) leczonych produktem leczniczym VITRAKVI
przedstawiono w tabeli 3 i tabeli 4.
Działania niepożądane zostały pogrupowane zgodnie z klasyfikacją układów i narządów.
Grupy częstości występowania określono w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często
(≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo

rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Tabela 3: Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów z nowotworem ze stwierdzoną fuzją TRK leczonych VITRAKVI w zalecanej dawce (cała populacja do oceny bezpieczeństwa stosowania, n=361) i po wprowadzeniu do obrotu

Klasyfikacja

układów i narządów

CzęstośćWszystkie stopnieStopień 3 i 4
Zaburzenia krwi i układu chłonnegoBardzo częstoNiedokrwistość
Zmniejszenie liczby
neutrofilów (neutropenia)
Zmniejszenie liczby
leukocytów (leukopenia)

Często

Zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość)

Niedokrwistość

Zmniejszenie liczby neutrofilów (neutropenia)a Zmniejszenie liczby leukocytów (leukopenia)a

Niezbyt często

Zmniejszenie liczby płytek
krwi (małopłytkowość)a, b
Zaburzenia układu nerwowegoBardzo częstoZawroty głowy
CzęstoZaburzenia chodu
Parestezj

e

Zaburzenia chodu

Niezbyt często

Zawroty głowy
Parestezj

e

Zaburzenia żołądka i jelitBardzo częstoNudności
Zaparcia
Wymioty
Biegunka

Często

Zaburzenia smakucBiegunka
Wymioty

Niezbyt często

Nudności
Zaparcia
Zaburzenia wątrob

y

NieznanaUszkodzenie wątrobyd
i dróg żółciowych

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i tkanki łącznej

Bardzo częstoBól mięśni
CzęstoOsłabienie mięśni
Niezbyt częstoBól mięśni
Osłabienie mięśnia, b
Zaburzenia ogólne iBardzo częstoZmęczenie
stany w miejscu
podania

Niezbyt często

Zmęczenie
Badania
diagnostyczne

Bardzo często

Zwiększenie aktywności
aminotransferazy
alaninowej (AlAT)
Zwiększenie aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej (AspAT)
Zwiększenie masy ciała
(nieprawidłowy przyrost
masy ciała)
CzęstoWzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwiZwiększenie aktywnośc

i

aminotransferazy
alaninowej (AlAT)a
Zwiększenie aktywnośc

i

aminotransferazy
asparaginianowej (AspAT)a
Zwiększenie masy ciała
(nieprawidłowy przyros

t

masy ciała)
Niezbyt częstoWzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwia, b

a odnotowano reakcje stopnia 4.

b częstość występowania w każdym stopniu była mniejsza niż <1%

c Działanie niepożądane „zaburzenia smaku” obejmuje preferowane wyrażenia „dysgeuzja” i „zaburzenia smaku”. d obejmuje przypadki z aktywnością AlAT/AspAT ≥3x GGN i stężeniem bilirubiny ≥2x GGN

Tabela 4: Działania niepożądane zgłaszane u dzieci i młodzieży z nowotworem ze stwierdzoną f

uzją TRK

leczonych VITRAKVI w zalecanej dawce (n=135); wszystkie stopnie

Klasyfikacja układów

i narządów

CzęstośćNiemowlęta

i

małe dzieci
(n=43)a

Dzieci

(n=67)b

Młodzież

(n=25)c
Pacjenci
pediatryczn

i

(n=135)
Zaburzenia krwi i układu chłonnegoBardzo

często

Niedokrwistość
Zmniejszenie
liczby neutrofilów
(neutropenia)
Zmniejszenie
liczby leukocytów
(leukopenia

)

Zmniejszenie
liczby płytek krwi
(małopłytkowość)
Niedokrwistość
Zmniejszenie

liczby neutrofilów

(neutropenia)
Zmniejszenie
liczby leukocytów
(leukopenia)
Niedokrwistość
Zmniejszenie

liczby neutrofilów

Niedokrwistość
Zmniejszenie liczby
neutrofiló
(neutropenia)
Zmniejszenie
liczby leukocytów
(leukopenia)

w

(neutropenia)
Zmniejszenie
liczby leukocytów
(leukopenia)

Zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość) Często

Zmniejszenie

liczby płytek krwi (małopłytkowość)

Zmniejszenie

liczby płytek krwi (małopłytkowość)

Zaburzenia układu

nerwowego

BardzoZawroty głowy
często
CzęstoZawroty głowyZawroty głowy
Parestezje

Zaburzenia chodu

Parestezje

Zaburzenia chodu

Zawroty głowy Parestezje

Zaburzenia chodu

Zaburzenia żołądka i jelitBardzo

często

NudnościNudnościNudnościNudności Zaparcia Wymioty Biegunka
ZaparciaZaparciaZaparcia Wymioty
WymiotyWymioty
BiegunkaBiegunkaBiegunka
CzęstoZaburzenia smakuZaburzenia smaku
Zaburzenia mięśniowo- szkieletowe i tkanki łącznejBardzoBól mięśniBól mięśn
często

i

Ból mięśn

i

CzęstoOsłabienie mięśniOsłabienie mięśniOsłabienie mięśniOsłabienie mięśni

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu

podania

Bardzo

często

ZmęczenieZmęczenieZmęczeni

e

Zmęczeni

e

Badania

diagnostyczne

BardzoZwiększenieZwiększenie
częstoaktywnościaktywnośc

i

Zwiększenie
aktywnośc

i

Zwiększenie
aktywnośc

i

aminotransferazy
alaninowej (AlAT)
Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej
(AspAT)
Zwiększenie masy
ciała
(nieprawidłowy
przyrost masy
ciała)

Wzrost aktywności fosfatazy

alkalicznej we krwi

aminotransferazy
alaninowej (AlAT)
Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej
(AspAT)
Zwiększenie masy
ciała
(nieprawidłowy
przyrost masy
ciała)

Wzrost

aktywności fosfatazy

alkalicznej we krwi

aminotransferazy
alaninowej (AlAT)
Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej
(AspAT)
Zwiększenie masy
ciała
(nieprawidłowy
przyrost masy
ciała)

Wzrost

aktywności fosfatazy

alkalicznej we krwi

aminotransferazy
alaninowej (AlAT)
Zwiększenie
aktywności
aminotransferazy
asparaginianowej
(AspAT)
Zwiększenie masy
ciała
(nieprawidłowy
przyrost masy
ciała)

Wzrost aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi a Niemowlęta / małe dzieci (od 28 dni do 23 miesięcy): odnotowano 5 reakcji zmniejszenia liczby neutrofilów (neutropenia) i 2 reakcje wzrostu aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi 4 stopnia. Reakcje stopnia 3 obejmowały 11 przypadków zmniejszenia liczby neutrofilów (neutropenia), 4 przypadki wzrostu aktywności AlAT, po 3 przypadki niedokrwistości, biegunki i zwiększenia masy ciała (nieprawidłowego przyrostu masy ciała) i po 2 przypadki zwiększenia aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi i wymiotów oraz 1 przypadek wzrostu aktywności AspAT.

b Dzieci (od 2 do 11 lat): odnotowano 1 reakcję zmniejszenia liczby leukocytów stopnia 4. Zgłoszono 9 przypadków 3. stopnia zmniejszenia liczby neutrofilów (neutropenia), 4 przypadki zwiększenia masy ciała (nieprawidłowego przyrostu masy ciała), po 2 przypadki zwiększenia aktywności aminotransferazy alaninowej, niedokrwistości, biegunki i wymiotów i po 1 przypadku zwiększenia aktywności aminotransferazy asparaginianowej, zaburzenia chodu, parestezji oraz bólów mięśniowych.

c Młodzież (od 12 do <18 lat): nie odnotowano reakcji stopnia 4. Reakcje stopnia 3 odnotowano odpowiednio w 1 przypadku wzrostu aktywności AlAT, wzrostu aktywności AspAT, zmęczenia, zaburzeń chodu i osłabienia mięśni.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia neurologiczne
W całej bazie danych dotyczącej bezpieczeństwa (n=361) zaburzeniami neurologicznymi najwyższeg

o

stopnia były reakcje niepożądane stopnia 3 lub 4, obserwowane u 10 (3%) pacjentów i obejmujące
zaburzenia chodu (4 pacjentów, 1%), zawroty głowy (3 pacjentów, <1%) i parestezje (3 pacjentów

,

<1%). Łączna częstość występowania wynosiła 20% dla zawrotów głowy, 7% dla parestezji i 5% dla
zaburzeń chodu. Zaburzenia neurologiczne prowadzące do modyfikacji dawki lub przerwania leczeni

a

obejmowały zawroty głowy (1%), zaburzenia chodu (<1%) i parestezje (<1%). U jednego pacjenta na
stałe przerwano leczenie ze względu na zaburzenia chodu stopnia 3. We wszystkich przypadkach,
z wyjątkiem jednego, pacjenci z udokumentowaną aktywnością przeciwnowotworową, którzy
wymagali zmniejszenia dawki, mogli kontynuować dawkowanie przy mniejszej dawce i (lub)
schemacie (patrz punkt 4.4).

Hepatotoksyczność

U pacjentów leczonych produktem leczniczym VITRAKVI obserwowano nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby obejmujących aktywność AlAT, AspAT i ALP oraz stężenie bilirubiny.

W całej bazie danych dotyczącej bezpieczeństwa (n=361) zwiększeniem aktywności aminotransfer

az

najwyższego stopnia było zwiększenie aktywności AlAT stopnia 4 u 7 pacjentów (2%) i zwiększen

ie

aktywności AspAT u 4 pacjentów (1%). Zwiększenie aktywności AlAT i AspAT stopnia 3
u odpowiednio 26 (7%) i 22 (6%) pacjentów. Większość przypadków zwiększenia do stopnia 3 był

a

przemijająca, występowała w pierwszych trzech miesiącach leczenia i ustępowała do stopnia 1
w miesiącach 3-4. Zwiększenie aktywności AlAT i AspAT stopnia 2 obserwowano odpowiednio u

37 (10%) i 33 (9%) pacjentów, a zwiększenie aktywności AlAT i AspAT stopnia 1 obserwowano

odpowiednio u 173 (48%) i 177 (49%) pacjentów.
Zwiększenie aktywności AlAT i AspAT prowadzące do modyfikacji dawki lub przerwania leczenia
występowały odpowiednio u 25 (7%) pacjentów i 21 (6%) pacjentów (patrz punkt 4.4). Dwóch
pacjentów trwale przerwało leczenie, przy czym 1 pacjent z powodu zwiększenia aktywności AlAT
stopnia 3 i AspAT stopnia 3.
Zgłaszano przypadki hepatotoksyczności ze zwiększeniem aktywności AlAT i (lub) AspAT o stopn

iu

nasilenia 2, 3 lub 4 oraz zwiększeniem stężenia bilirubiny ≥2x GGN. W niektórych przypadkach
dawkowanie produktu leczniczego VITRAKVI wstrzymano i wznowiono podawanie w zmniejszon

ej

dawce, natomiast w innych przypadkach leczenie przerwano na stałe (patrz punkt 4.4).

Dodatkowe informacje dotyczące szczególnych grup pacjentów

Dzieci i młodzież

Spośród 361 pacjentów leczonych produktem leczniczym VITRAKVI, 135 (37%) pacjentów było

w wieku od urodzenia do <18 lat (n=13 było w wieku od urodzenia do <3 miesięcy, n=4 od
≥3miesięcy do <6 miesięcy, n=17 od ≥6 miesięcy do <12 miesięcy, n=9 od ≥12 miesięcy do <2 lat,
n=30 od ≥2 lat do <6 lat, n=37 od ≥6 lat do <12 lat, n=25 od ≥12 lat do <18 lat). Większość działań
niepożądanych byłao nasileniu wstopniu 1 lub 2 i ustąpiła bez konieczności modyfikacji dawki lu

b

przerwania stosowania produktu leczniczego VITRAKVI. Działania niepożądane o nasileniu stopni

a

  1. 3. lub 4. obserwowano na ogół częściej u pacjentów w wieku <6 lat. Stwierdzono je u 77% pacjentó

w

w wieku od urodzenia do <3 miesięcy i u 47% pacjentów w wieku od ≥3 miesięcy do <6 lat.
Zgłaszano, że zmniejszenie liczby neutrofilów prowadziło do zaprzestania/zakończenia podawania
leku badanego, modyfikacji dawki i przerwania dawkowania/podawania leku badanego.

Osoby w podeszłym wieku

Spośród 361 pacjentów w całej populacji do oceny bezpieczeństwa, którzy otrzymywali produkt leczniczy VITRAKVI, 69 pacjentów (19%) było w wieku 65 lat lub starszych, a 22 pacjentów (6%) było w wieku 75 lat lub starszych. Profil bezpieczeństwa u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) jest spójny z profilem obserwowanym u młodszych pacjentów. Działania niepożądane w postaci zawrotów głowy (30% w porównaniu z 28% u wszystkich dorosłych), niedokrwistości (36% w porównaniu z 28% u wszystkich dorosłych), biegunki (25% w porównaniu z 23% u wszystkich dorosłych), osłabienia mięśni (13% w porównaniu z 11% u wszystkich dorosłych), zmniejszenia

liczby płytek krwi (12% w porównaniu z 6% u wszystkich dorosłych), zaburzeń chodu (9% wobec

5%

u wszystkich dorosłych) i zaburzeń smaku (9% w porównaniu z 6% u wszystkich dorosłych)
występowało częściej u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań

niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowani

a

produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać
wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwemkrajowego systemu zgłaszani

a

wymienionego w załączniku V

.

4.9 Przedawkowanie

Doświadczenie związane z przedawkowaniem VITRAKVI jest ograniczone. Objawy przedawkowania nie zostały ustalone. W przypadku przedawkowania lekarze powinni stosować ogólne środki wspomagające i leczyć objawowo.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, leki przeciwnowotworowe, inhibitory kinazy białkowej

Kod ATC: L01EX12

Mechanizm działania

Larotrektynib jest kompetycyjnym dla adenozyno-trifosforanu (ATP) i selektywnym inhibitorem
kinazy receptora tropomiozyny (TRK), opracowanym w sposób uniemożliwiający wiązanie się
z niedocelową kinazą. Celem działania larotrektynibu jest rodzina białek TRK, łącznie z TRKA,
TRKB i TRKC, które są kodowane odpowiednio przez geny NTRK1, NTRK2 i NTRK3. W szerokim
panelu testów przy użyciu oczyszczonych enzymów larotrektynib hamował TRKA, TRKB i TRKC
przy wartościach IC50 w zakresie 5-11 nM. Jedyna inna aktywność kinazy wystąpiła przy 100-krotnie
wyższych stężeniach.

W modelach nowotworów in vitro i in vivo larotrektynib wykazywał aktywność przeciwnowotworową w komórkach z konstytutywną aktywacją białek TRK wynikającą z fuzji genów, delecji domeny regulującej białka lub w komórkach z nadekspresją białka TRK.

Zdarzenia fuzji genów bez przesunięcia ramki odczytu wynikające z przemian chromosomowych
ludzkich genów NTRK1, NTRK2 i NTRK3 prowadzą do powstania onkogennych białek fuzyjnych
TRK. Te powstałe nowe chimeryczne onkogenne białka podlegają odbiegającej od normy ekspresji

,

prowadząc do konstytutywnej aktywności kinazy, w rezultacie aktywując późniejsze szlaki sygnałowe
komórek zaangażowane w proliferację i przeżycie komórek oraz prowadząc do powstania nowotworu
z fuzją TRK.

Zaobserwowano nabyte mutacje oporności po progresji po zastosowaniu inhibitorów TRK. Larotrektynib wykazywał minimalną aktywność w liniach komórkowych z mutacjami punktowymi w domenie kinazy TRKA, w tym klinicznie zidentyfikowaną nabytą mutacją opornościową G595R. Mutacje punktowe w domenie kinazy TRKC z klinicznie zidentyfikowaną nabytą opornością na larotrektynib obejmują G623R, G696A i F617L.

Molekularne przyczyny pierwotnej oporności na larotrektynib nie są znane. Nie wiadomo zatem, czy obecność towarzyszącego czynnika onkogennego oprócz fuzji genu NTRK wpływa na skuteczność hamowania TRK. Zmierzony wpływ różnych jednoczesnych zmian genomicznych na skuteczność larotrektynibu przedstawiono poniżej (patrz skuteczność kliniczna).

Działanie farmakodynamiczne

Elektrofizjologia serca

U 36 zdrowych dorosłych osób otrzymanie pojedynczych dawek produktu leczniczego VITRAKVI
w zakresie od 100 mg do 900 mg nie wydłużało odstępu QT w jakimkolwiek klinicznie istotnym
stopniu.

Dawka 200 mg odpowiada maksymalnej ekspozycji (Cmax) podobnej do obserwowanej dla larotrektynibu w dawce 100 mg dwa razy na dobę (BID) w stanie stacjonarnym. W przypadku dawkowania VITRAKVI obserwowano skrócenie QTcF, z maksymalnym średnim efektem obserwowanym między 3 a 24 godziną po Cmax, ze zmniejszeniem średniej geometrycznej QTcF od wartości wyjściowej o -13,2 msec (zakres -10 do -15,6 msec). Znaczenie kliniczne tego odkrycia nie zostało ustalone.

Skuteczność kliniczna

Przegląd badań
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego VITRAKVI badano w trze

ch wieloośrodkowych, otwartych, jednoramiennych badaniach klinicznych u dorosłych i pediatrycznych

pacjentów z nowotworem złośliwym (tabela 5). Dwa badania są nadal w toku.
W badaniu 1 i badaniu 3 („SCOUT”) mogli wziąć udział pacjenci z udokumentowaną fuzją genu
NTRK lub bez niej. U pacjentów włączonych do badania 2 („NAVIGATE”) musiał występować
nowotwór ze stwierdzoną fuzją TRK. Pierwotna, zbiorcza analiza skuteczności obejmowała
364 pacjentów z nowotworem z fuzją TRK, włączonych do tych trzech badań, u których występowała
mierzalna choroba oceniana według kryteriów RECIST v1.1, pierwotny guz inny niż OUN oraz którz

y

otrzymali co najmniej jedną dawkę larotrektynibu od lipca 2024 r. Wymagane było, aby pacjenci ci
otrzymali uprzednio standardowe leczenie odpowiednie dla rodzaju ich nowotworu oraz stadium
choroby lub w opinii badacza musieliby zostać poddani radykalnej operacji (takiej jak amputacja
kończyny, resekcja twarzy lub zabieg powodujący porażenie) lub mało prawdopodobne było, że będą
tolerować lub odniosą klinicznie znaczącą korzyść z dostępnych standardowych terapi

i

w zaawansowanym stadium choroby. Głównymi parametrami skuteczności były całkowity odsetek

odpowiedzi (ang. overall response rate, ORR) i czas trwania odpowiedzi (ang. duration of response, DOR) zgodnie z ustaleniem przez nieznającą przydziału do grup terapeutycznych niezależną komisję

(ang. blinded independent review committee, BIRC).
Ponadto 60 pacjentów z pierwotnymi guzami OUN i mierzalną chorobą w punkcie początkowym
leczono w badaniu 2 („NAVIGATE”) i badaniu 3 („SCOUT”). Pięćdziesięciu siedmiu z 60 pacjentów
z pierwotnymi guzami OUN otrzymywało uprzednie leczenie przeciwnowotworowe (operacja,
radioterapia i (lub) uprzednie leczenie systemowe). Odpowiedź nowotworów na leczenie by

ła

oceniana przez badacza za pomocą kryteriów RANO lub RECIST v1.1.

Identyfikacja fuzji genu NTRK opierała się na próbkach tkanek do molekularnych metod testowych:

sekwencjonowania nowej generacji (ang. next generation sequencing, NGS) zastosowanej u 327 pacjentów, łańcuchowej reakcji polimerazy (ang. polymerase chain reaction, PCR)
zastosowanej u 14 pacjentów, hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (ang. fluorescence in sit

u

hybridization, FISH) użytej u 18 pacjentów oraz innych metod testowych (sekwencjonowania,
Nanostring, sekwencjonowania Sangera lub mikromacierzy chromosomowej (ang. Chromosome
Microarray)) zastosowanych u 5 pacjentów.
Tabela 5: Badania kliniczne składające się na analizę skuteczności w nowotworach litych i
pierwotnych guzach OUN
Nazwa, metodyka badania i populacja
pacjentów

Dawka i postać

Rodzaje guzów włączonych do analizy skutecznościn

Badanie 1

NCT02122913

  • Fazy I, otwarte badanie eskalacji dawki i rozszerzenia; faza rozszerzenia wymagała występowania guzów z fuzją genu NTRK
  • Dorośli pacjenci (≥18 lat)

    z zaawansowanymi guzami litymi z fuzją genu NTRK

Dawki do 200 mg
raz lub dwa razy na
dobę (kapsułki
25 mg, 100 mg lub
roztwór doustny
20 mg/ml)

Tarczyca (n=4)

Gruczoł ślinowy (n=3)

GIST (n=2)a

Mięsak tkanek miękkich (n=2) NSCLC (n=1)b, c

Nieznany guz pierwotny (n=1)

13

Badanie 2 „NAVIGATE”

NCT02576431

  • Fazy II, międzynarodowe, otwarte badanie nowotworów metodą

    „koszykową”

  • Dorośli i pediatryczni pacjenci w wieku ≥12 lat z zaawansowanymi guzami litymi z fuzją genu NTRK
100 mg dwa razy n

a

dobę (kapsułki
25 mg, 100 mg lub
roztwór doustny
20 mg/ml)
NSCLC (n=29)b, c

Mięsak tkanek miękkich (n=28)

Tarczyca (n=26)b
Jelito grube (n=25)
Gruczoł ślinowy (n=24

)

Pierwotny OUN (n=19

)

Czerniak (n=10)b
Gruczoł piersiowy,

niesekrecyjny (n=10)b

210
Trzustka (n=7)
Gruczoł piersiowy, sekrecyj

ny

(n=5)

Rak dróg żółciowych (n=4)

GIST (n=3)a
Żołądek (n=3)
Gruczoł krokowy (n=2)

,

Wyrostek robaczkowy,

Atypowy rakowiak płuca,

Mięsak kości, Szyjka macicy

,

Wątrobae, Dwunastnica

, Przewód słuchowy zewnętrznyb,

Przełyk, SCLCb, d , Odbytnic

a,

Jądrab, Grasica, Nieznany gu

z

pierwotny, Nabłonek dróg
moczowych, Macica (każdy
n=1)

Badanie 3 „SCOUT”

NCT02637687

  • Fazy I/II, międzynarodowe, otwarte badanie eskalacji dawki i rozszerzenia; kohorta rozszerzenia fazy II wymagała występowania zaawansowanych guzów litych z fuzją genu NTRK, w tym miejscowo zaawansowanego

    włókniakomięsaka typu niemowlęcego

  • Pacjenci pediatryczni w wieku od urodzenia do 21 lat

    z zaawansowanym nowotworem lub z pierwotnymi guzami OUN

Dawki do 100 mg/m2

Włókniakomięsak typu niemowlęcego (n=49)

Mięsak tkanek miękkich (n=42)b Pierwotny OUN (n=41)

Wrodzony nerczak mezoblastyczny (n=2)

Mięsak kości (n=2)

Gruczoł piersiowy sekrecyjny, Szyjka macicy,

Tłuszczakowłókniakowatość, Czerniak, Tarczyca (każdy n=1)

141
dwa razy na dobę
(kapsułki 25 mg, 100
mg lub roztwór
doustny 20 mg/ml)
Łączna liczba pacjentów (n)*364
* obejmuje 304 pacjentów z oceną odpowiedzi nowotworu na leczenie przez IRC i 60 pacjentów z pierwotnymi guzam

i

OUN (w tym gwiaździakiem, zwojakoglejakiem, glejakiem wielopostaciowym, glejakiem, guzami glioneuronalnymi

,

guzami neuronalnymi i mieszanymi neuronalno-glejowymi, skąpodrzewiakiem oraz prymitywnym guzem
neuroektodermalnym, nieokreślonym) z oceną odpowiedzi guza na leczenie przez badacza
a GIST = nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego
b przerzuty do mózgu obserwowano u niektórych pacjentów z następującymi rodzajami guzów: płuco (NSCLC, SCLC

),

tarczyca, czerniak, gruczoł piersiowy (niesekrecyjny), przewód słuchowy zewnętrzny, mięsak tkanek miękkich i jądr

a

c NSCLC = niedrobnokomórkowy rak płuca
d SCLC = drobnokomórkowy rak płuc

a

e rak wątrobowokomórkowy

Charakterystyka początkowa w analizie zbiorczej obejmującej 304 pacjentów z guzami litymi z fuzją

genu NTRK była następująca: mediana wieku 44,5 roku (zakres 0-90 lat); 33% w wieku <18 lat i 67%
w wieku ≥18 lat; 55% rasy białej i 47% mężczyzn oraz stan sprawności według ECOG PS 0-1 (88%),
2 (10%) lub 3 (2%). Dziewięćdziesiąt jeden procent pacjentów otrzymało uprzednio leczenie

nowotworu, zdefiniowane jako operacja, radioterapia lub terapia systemowa. Spośród nich 72% otrzymało uprzednio leczenie systemowe, mediana uprzednich schematów terapii systemowej wynosiła 1. Dwadzieścia osiem procent wszystkich pacjentów nie otrzymało uprzednio leczenia systemowego. Wśród wspomnianych 304 pacjentów najczęstszymi rodzajami nowotworów były: mięsak tkanek miękkich (24%), włókniakomięsak typu niemowlęcego (16%), rak płuca (11%),

nowotwór tarczycy (10%), guz gruczołu ślinowego (9%) i rak jelita grubego (8%).
Charakterystyka początkowa 60 pacjentów z pierwotnymi guzami OUN z fuzją genu NTRK

ocenionych przez badacza była następująca: mediana wieku 9,1 roku (zakres 0-79 lat); 43 pacjentów w wieku <18 lat i 17 pacjentów w wieku ≥18 lat, 39 pacjentów rasy białej i 28 mężczyzn oraz ECOG PS 0-1 (52 pacjentów) lub 2 (5 pacjentów). Pięćdziesięciu siedmiu (95%) pacjentów otrzymywało uprzednio leczenie nowotworu definiowane jako operacja, radioterapia lub leczenie systemowe. Mediana otrzymanych uprzednio schematów terapii systemowej wynosiła 1.

Wyniki dotyczące skuteczności
Zbiorcze wyniki dotyczące skuteczności w zakresie całkowitego odsetka odpowiedzi, czasu trwania
odpowiedzi i czasu do pierwszej odpowiedzi,

w pierwotnie badanej populacji (n = 304) oraz po dodaniu post-hoc pierwotnych guzów OUN (n = 60), w wyniku czego uzyskano populację zbiorczą (n = 364), zostały przedstawione w tabeli 6 i tabeli 7.

Tabela 6: Zbiorcze wyniki dotyczące skuteczności dla guzów litych, włączając i wyłączając pierwotne guzy OUN

Parametr skuteczności

Analiza danych dla guzów litych z

wyłączeniem

pierwotnych guzów OUN (n=304)a

Analiza danych dla
guzów litych
uwzględniająca
pierwotne guzy
OUN (n=364)a, b
Całkowity odsetek odpowiedzi (ORR) % (n)65% (198) [59, 70]60% (219)
[95% CI][55, 65]
Odpowiedź całkowita (CR)22% (66)20% (71)
Patologiczna odpowiedź całkowitac7% (20)5% (20)
Odpowiedź częściowa (PR)37% (112)35% (128)
Czas do pierwszej odpowiedzi (mediana, miesiące)

1,84

[0,89, 22,90]

1,84
[zakres][0,89, 49,87]

Czas trwania odpowiedzi (mediana, miesiące) [zakres]

% z czasem trwania ≥12 miesięcy

% z czasem trwania ≥24 miesiące

% z czasem trwania ≥36 miesięcy

% z czasem trwania ≥48 miesięcy

43,3

[0,0+, 84,7+] 80%

66%

57%

48%

43,3
[0,0+, 84,7+]
79%
65%
54%
47%
+ oznacza trwającą odpowiedź
a Niezależna analiza komisji wg. RECIST v1.1 dla guzów litych z wyjątkiem pierwotnych guzów OUN (304 pacjentów).
b Ocenionawedług kryteriów RANO lub RECIST v1.1 dla pierwotnych guzów OUN (60 pacjentów).

c

Patologiczna CR to CR osiągnięta u pacjentów leczonych larotrektynibem, a następnie poddanych resekcji chirurgiczne

j

bez żywotnych komórek nowotworowych i z ujemnymi marginesami według pooperacyjnej oceny patologii. Najlepsza
odpowiedź przedoperacyjna u tych pacjentów została przeklasyfikowana na patologiczną CR po operacji wg RECIST v1.1.

Tabela 7: Całkowity odsetek odpowiedzi i czas trwania odpowiedzi według rodzaju guza*

Rodzaj guzaPacjenci (n=364)ORRaDOR
%95% CImiesiąceZakres (miesiące)
≥12≥24≥36
Mięsak tkanek miękkich7268%56%, 79%80%72%60%0,03+, 84,7+
Pierwotny OUN6035%23%, 48%66%50%50%2,8+, 70,9+
Włókniakomięsak typu niemowlęcego4994%83%, 99%83%66%60%1,6+, 73,7+
Płuco3269%50%, 84%75%52%45%1,9+, 67,2+
Tarczyca3165%45%, 81%85%63%47%3,7, 83,9+
Gruczoł ślinowy2785%66%, 96%91%86%76%2,7, 81,1+
Jelito grube2548%28%, 69%83%62%31%3,9, 56,3+
Gruczoł piersiowy16
Niesekrecyjnyc1030%7%, 65%67%0%0%7,4, 15,3
Sekrecyjnyb683%36%, 100%80%80%80%11,1, 69,2+
Czerniak1145%17%, 77%50%NRNR1,9+, 23,2+
Trzustka714%0%, 58%0%0%0%5,8, 5,8

Nowotwór zrębu przewodu

pokarmowego

580%28%, 99%75%38%38%9,5, 50,4+
Mięsak kości333%1%, 91%0%0%0%9,5, 9,5
Wrodzony nerczak mezoblastyczny2100%16%, 100%100%100%50%32,9, 44,5
Szyjka macicy250%1%, 99%100%NRNR18,7+, 18,7+
Nieznany guz pierwotny2100%16%, 100%0005,6, 7,4
Przewód słuchowy zewnętrzny1100%3%, 100%100%100%100%45,1+, 45,1+
Tłuszczakowłókniako watość1100%3%, 100%100%NRNR17,7+, 17,7+

DOR = czas trwania odpowiedzi

NE = bez możliwości oceny

NR = nie osiągnięto

* dane dotyczące następujących rodzajów guza nie są dostępne: rak dróg żółciowych (n=4); żołądek (n=3); gruczoł krokowy (n=2); wyrostek robaczkowy, wątroba, dwunastnica, przełyk, odbytnica, jądra, grasica, nabłonek dróg moczowych, macica (każdy n=1)

+ oznacza trwającą odpowiedź

a ocenione na podstawie niezależnej analizy komisji wg. RECIST v1.1 dla wszystkich guzów z wyjątkiem pacjentów z pierwotnym guzem OUN, których oceniano za pomocą kryteriów RANO lub RECIST v1.1 b 2 z odpowiedziami całkowitymi, 2 z odpowiedzią częściową

c 1 z odpowiedzią całkowitą, 2 z odpowiedzią częściową

Ze względu na rzadkie występowanie nowotworu z fuzją TRK, pacjenci byli badani w wielu typach nowotworów z ograniczoną liczbą pacjentów w niektórych typach nowotworów, powodując niepewność oszacowania ORR na typ nowotworu. ORR w całej populacji może nie odzwierciedlać oczekiwanej odpowiedzi w konkretnym typie nowotworu.

W podgrupie dorosłych (n = 222) ORR wynosił 51%. W podgrupie pediatrycznej (n=142) ORR wynosił 74%.

U 257 pacjentów z szeroką charakterystyką molekularną przed leczeniem larotrektynibem, ORR u 120 pacjentów, u których oprócz fuzji genu NTRK występowały inne zmiany genomiczne, wynosił 53%, a u 137 pacjentów bez innych zmian genomicznych ORR wynosił 68%.

Zestaw zbiorczych danych do analizy pierwotnej

Zestaw zbiorczych danych do analizy pierwotnej składał się z 304 pacjentów i nie obejmowa

ł

pierwotnych guzów OUN. Mediana trwania leczenia przed progresją choroby wynosiła 15,9 miesiąc

a

(zakres: 0,1 do 99,4 miesiąca) w oparciu o odcięcie w lipcu 2024 roku. Pięćdziesiąt pięć procent
pacjentów otrzymywało produkt leczniczy VITRAKVI przez 12 miesięcy lub dłużej, 37%
otrzymywało produkt leczniczy VITRAKVI przez 24 miesiące lub dłużej, a 28% otrzymywało
produkt leczniczy VITRAKVI przez 36 miesięcy lub dłużej. Obserwacja trwała w momencie analizy
u 27% pacjentów.

W momencie analizy mediana czasu trwania odpowiedzi wynosiła 43,3 miesiąca (zakres: 0,0+ do

84,7+), szacowane 80% [95% CI: 74,86] odpowiedzi trwało 12 miesięcy lub dłużej, 66% [95% CI

:

59,74] odpowiedzi trwało 24 miesiące lub dłużej, a 57% [95% CI: 49,64] odpowiedzi trwało
36 miesięcy lub dłużej. Rok po rozpoczęciu leczenia osiemdziesiąt trzy procent (83%) [95% CI:
79,88] leczonych pacjentów żyło, 73% [95% CI: 68,78] po dwóch latach od rozpoczęcia leczenia,
a 68% [95% CI: 63,74] po trzech latach, przy czym mediana całkowitego przeżycia jeszcze nie została
osiągnięta. Mediana przeżycia wolnego od progresji choroby wynosiła 28,0 miesiąca w momencie
analizy, przy czym odsetek przeżycia wolnego od progresji wynosił 63% [95% CI: 57,69] po 1 roku,
54% [95% CI: 48, 60] po 2 latach i 44% [95% CI: 38,50] po 3 latach.
Mediana zmiany wielkości guza w zbiorczej analizie pierwotnej odpowiadała zmniejszeniu o 66%

.

Pacjenci z pierwotnymi guzami OUN

W momencie odcięcia danych, spośród 60 pacjentów z pierwotnymi guzami OUN zaobserwowano potwierdzoną odpowiedź u 21 pacjentów (35%), przy czym 5 z 60 pacjentów (8%) wykazało odpowiedź całkowitą, a 16 pacjentów (27%) odpowiedź częściową. U kolejnych 24 pacjentów (40%) zaobserwowano stabilizację choroby. 13 pacjentów (22%) miało postępującą chorobę. W momencie odcięcia danych czas leczenia wynosił od 1,2 do 67,3 miesiąca i leczenie było kontynuowane u 20 z 60 pacjentów, przy czym wszyscy otrzymywali leczenie po progresji.

Zatwierdzenie warunkowe

Ten produkt leczniczy został dopuszczony do obrotu zgodnie z procedurą dopuszczenia warunkowego. Oznacza to, że oczekiwane są dalsze dowody świadczące o korzyści ze stosowania produktu leczniczego.

Europejska Agencja Leków dokona, co najmniej raz do roku, przeglądu nowych informacji o tym produkcie leczniczym i w razie konieczności ChPL zostanie zaktualizowana.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

U pacjentów z nowotworem, którym podawano produkt leczniczy VITRAKVI w postaci kapsułek

,

maksymalne stężenie larotrektynibu w osoczu (Cmax) osiągano po około 1 godzinie po podaniu dawki

.

Okres półtrwania (t½) wynosi około 3 godzin, a stan stacjonarny uzyskuje się w ciągu 8 dni
z 1,6-krotną akumulacją ogólnoustrojową. Po zalecanej dawce 100 mg, przyjmowanej dwa razy na
dobę, średnia arytmetyczna Cmax w stanie stacjonarnym (± odchylenie standardowe) i dobowe AUC
u dorosłych wynosiły odpowiednio 914 ± 445 ng/ml i 5410 ± 3813 ng*h/ml. Badania in vitro
wskazują, że larotrektynib nie jest substratem ani OATP1B1 ani OATP1B3.
Badania in vitro wskazują, że larotrektynib nie hamuje CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9,
CYP2C19 ani CYP2D6 w istotnych klinicznie stężeniach i jest mało prawdopodobne, że wpływa na
klirens substratów tych CYP.
Badania in vitro wskazują, że larotrektynib nie hamuje transporterów BCRP, P-gp, OAT1, OAT3,
OCT1, OCT2, OATP1B3, BSEP, MATE1 i MATE2-K w istotnych klinicznie stężeniach i jest mało
prawdopodobne, że wpływa na klirens substratów tych transporterów.

Wchłanianie

Produkt leczniczy VITRAKVI jest dostępny w postaci kapsułki i roztworu doustnego.
Średnia bezwzględna biodostępność larotrektynibu wynosiła 34% (zakres: 32% do 37%) po podaniu

pojedynczej dawki doustnej 100 mg. U zdrowych dorosłych osób AUC larotrektynibu w postaci roztworu doustnego była podobna do kapsułki, przy Cmax wyższym o 36% w przypadku roztworu

doustnego.
Cmax larotrektynibu było mniejsze o około 35% i nie obserwowano wpływu na AUC u zdrowych osób,
którym podano produkt leczniczy VITRAKVI po wysokokalorycznym posiłku o dużej zawartośc

i

tłuszczów w porównaniu do Cmax i AUC po nocnym poszczeniu.

Oddziaływanie leków zwiększających pH w żołądku na larotrektynib

Larotrektynib charakteryzuje się rozpuszczalnością zależną od pH. Badania in vitro wykazują, że w objętościach płynu typowych dla układu pokarmowego larotrektynib jest całkowicie rozpuszczalny w całym zakresie pH układu pokarmowego. Dlatego jest mało prawdopodobne, aby leki modyfikujące pH miały wpływ na larotrektynib.

Dystrybucja

Średnia objętość dystrybucji larotrektynibu u zdrowych dorosłych osób wynosiła 48 l po podaniu
dożylnym mikroznacznika iv. w połączeniu z dawką doustną 100 mg. Wiązanie larotrektynibu
z białkami osocza ludzkiego in vitro wynosiło około 70% i było niezależne od stężenia leku. Stosunek
stężenia we krwi do stężenia w osoczu wynosił około 0,9.

Metabolizm

W warunkach in vitro larotrektynib był metabolizowany głównie przez CYP3A4/5. Po podaniu
doustnym pojedynczej dawki 100 mg znakowanego radioizotopem larotrektynibu zdrowym dorosłym
osobom głównymi krążącymi radioaktywnymi komponentami leku był larotrektynib w postaci
niezmienionej (19%) i O-glukuronid powstały po utracie cząsteczki hydroksypirolidyno-mocznik

a

(26%).

Eliminacja

Okres półtrwania larotrektynibu w osoczu pacjentów z nowotworem, podawanego w dawce 100 mg
produktu leczniczego VITRAKVI dwa razy na dobę, wynosił około 3 godzin. Średni klirens (CL)
larotrektynibu wynosił około 34 l/h po podaniu dożylnym mikroznacznika iv. w połączeniu z dawką
doustną 100 mg produktu leczniczego VITRAKVI.

Wydalanie

Po podaniu doustnym 100 mg znakowanego radioizotopem larotrektynibu zdrowym dorosłym osobom
58% podanej radioaktywności odzyskano w kale, a 39% odzyskano w moczu. W przypadku podania
dawki mikroznacznika iv. w połączeniu z dawką doustną 100 mg larotrektynibu 35% podanej
radioaktywności odzyskano w kale, a 53% odzyskano w moczu. Po podaniu dawki mikroznacznika iv.
część wydalona w moczu jako lek w niezmienionej postaci wynosiła 29%, co wskazuje na
bezpośrednie wydalanie nerkowe, odpowiadające za 29% klirensu całkowitego.

Liniowość lub nieliniowość

Pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) i maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) larotrektynibu po jednej dawce u zdrowych dorosłych osób były proporcjonalne do dawki do 400 mg i nieznacznie większe niż proporcjonalne w przypadku dawek 600 do 900 mg.

Szczególne grupy pacjentów

Dzieci i młodzież

Na podstawie analiz farmakokinetyki populacyjnej

ekspozycja (Cmax i AUC) u dzieci i młodzieży
przy zalecanej dawce 100 mg/m2 z dawką maksymalną wynoszącą 100 mg dwa razy na dobę była

wyższa niż u dorosłych (≥18 lat), którym podawano dawkę 100 mg dwa razy na dobę (patrz tabela 8).

Dane określające narażenie u małych dzieci (od 1 miesiąca do <2 lat) w zalecanej dawce są
ograniczone (n=46).

Tabela 8: Ekspozycja (Cmax i AUCa) u pacjentów z podziałem na grupy wiekowe w zalecanej dawce 100 mg/m2 i maksymalnej dawce 100 mg dwa razy na dobę

Grupa wiekowan=438b

Różnica załamań w porównaniu z pacjentami w wieku

≥ 18 latc

CmaxAUCa
1 do < 3 miesięcy123,24,5
3 do < 6 miesięcy43,03,2
6 do < 12 miesięcy192,11,7
1 do < 2 lat111,61,1
2 do < 6 lat371,61,1
6 do < 12 lat381,31,2
12 do < 18 lat320,90,8
≥ 18 lat2851,01,0
a pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym.
b liczba pacjentów od daty odcięcia danych 23 września 2024 r.

c różnica krotności to stosunek podanej grupy wiekowej do grupy ≥18 lat. Różnica krotności 1 oznacza brak różnicy.

Badania symulacyjne wykazały, że podawanie dawki 50 mg/m² dwa razy na dobę pacjentom poniżej 3
miesięcy życia zapewnia poziom ekspozycji porównywalny z tym obserwowanym u pacjentów w
wieku od 3 miesięcy do mniej niż 2 lat, którzy otrzymali dawkę 100 mg/m² dwa razy na dobę. Nie
zaobserwowano obniżenia kluczowych metryk dotyczących ekspozycji, tj. Cmax, AUC i Cthrough,

poniżej poziomów symulowanych dla pacjentów w wieku od 3 miesięcy do mniej niż 2 lat. Nie ma

danych klinicznych dotyczących dawki 50 mg/m² podawanej dwa razy na dobę u pacjentów w wiek

u

poniżej 3 miesięcy
Osoby w podeszłym wieku
Nie ma klinicznie znaczącej różnicy w ekspozycji na larotrektynib u pacjentów w wieku >65 la

t

w porównaniu z ekspozycją u młodszych pacjentów (<65 lat).
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Przeprowadzono badanie farmakokinetyki u osób z łagodnymi (stopień A wg klasyfikacji
Child-Pugh), umiarkowanymi (stopień B wg klasyfikacji Child-Pugh) i ciężkimi (stopień C wg
klasyfikacji Child-Pugh) zaburzeniami czynności wątroby oraz u zdrowych dorosłych osób z grupy
kontrolnej z prawidłową czynnością wątroby, dopasowanych pod względem wieku, wskaźnika mas

y

ciała ipłci. Wszystkie osoby otrzymały pojedynczą dawkę 100 mg larotrektynibu. Zwiększenie
AUC0-inf larotrektynibu obserwowano u osób z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby wynoszące odpowiednio 1,3-, 2- i 3,2-krotność wartości obserwowanych u osób
z prawidłową czynnością wątroby. Obserwowano nieznaczny wzrost Cmax wynoszący odpowiednio
1,1-, 1,1- i1,5-krotność

.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Badanie farmakokinetyki przeprowadzono u osób ze schyłkową niewydolnością nerek wymagających

dializy oraz u zdrowych dorosłych osób z grupy kontrolnej z prawidłową czynnością nerek,
dopasowanych pod względem wieku, wskaźnika masy ciała i płci. Wszystkie osoby otrzymały
pojedynczą dawkę 100 mg larotrektynibu. U osób z zaburzeniami czynności nerek zaobserwowano
zwiększenie Cmax i AUC0-inf larotrektynibu wynoszące odpowiednio 1,25-krotność i 1,46-krotność
w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością nerek.
Inne szczególne grupy pacjentów
Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej płeć i rasa nie mają wpływu na ekspozyc

ję

ogólnoustrojową na larotrektynib.

5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność ogólnoustrojowa

Toksyczność ogólnoustrojową oceniano w badaniach z dobowym podawaniem doustnym szczurom
i małpom przez okres do 3 miesięcy. Zmiany skórne wymagające zmniejszenia dawki były
obserwowane tylko u szczurów i były głównie odpowiedzialne za śmiertelność i chorobowość. Zmian
skórnych nie obserwowano u małp.

Objawy kliniczne toksyczności żołądkowo-jelitowej wymagały zmniejszenia dawki u małp.

U szczurów ostrą toksyczność (STD10) obserwowano w przypadku dawek odpowiadających od 1- do
2-krotności AUC u ludzi przy zalecanej dawce klinicznej. U małp nie obserwowano istotnej
toksyczności ogólnoustrojowej w przypadku dawek odpowiadających do >10-krotności AUC u ludzi
przy zalecanej dawce klinicznej.

Działanie embriotoksyczne / działanie teratogenne

Larotrektynib nie wykazywał działania teratogennego ani embriotoksycznego w przypadku codziennego podawania w okresie organogenezy ciężarnym szczurom i królikom przy dawkach toksycznych dla matki, tzn. odpowiadających 32-krotności (szczury) i 16-krotności (króliki) AUC u ludzi przy zalecanej dawce klinicznej. Larotrektynib przenika przez łożysko u obu gatunków.

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Nie przeprowadzono badań wpływu larotrektynibu na płodność. W 3-miesięcznych badaniac

h

toksyczności larotrektynib nie miał wpływu na obraz histologiczny męskich narządów rozrodczych
u szczurów i małp po najwyższych badanych dawkach odpowiadających około 7-krotności (samce

szczurów) i 10-krotności (samce małp) AUC u ludzi po zalecanej dawce klinicznej. Ponadto larotrektynib nie miał wpływu na spermatogenezę u szczurów.

W 1-miesięcznym badaniu dawki wielokrotnej u szczurów obserwowano mniejszą liczbę ciał

ek

żółtych, większą częstość występowania okresu bezrujowego i mniejszą masę macicy z atrofi

ą

macicy. Efekty te były odwracalne. W 3-miesięcznych badaniach toksyczności u szczurów i małp nie
zaobserwowano wpływu na żeńskie narządy rozrodcze po dawkach odpowiadających około
3-krotności (samice szczurów) i 17-krotności (samice małp) AUC u ludzi po zalecanej dawce
klinicznej.
Larotrektynib podawano młodocianym szczurom od 7 do 70 dnia po porodzie (PND). Śmiertelność
przed odstawieniem od piersi (przed PND 21) obserwowano na wysokim poziomie dawki
odpowiadającym 2,5-4-krotności AUC w zalecanej dawce. Wpływ na proces wzrostu i działania ze
strony układu nerwowego obserwowano po dawce 0,5-4 razy większej niż AUC po zalecanej dawce.
Przyrost masy ciała zmniejszył się u młodych samców i samic w okresie karmienia piersią, z
obserwowanym u samic wzrostem pod koniec ekspozycji i w okresie po zakończeniu karmie

nia,

podczas gdy u samców obserwowano zmniejszony przyrost masy ciała także po zakończeniu
karmienia piersią bez poprawy. Opóźniony wzrost u samców był związany z opóźnionym
dojrzewaniem. Działanie ze strony układu nerwowego (tj. zmieniona funkcjonalność kończyn tylnych
i prawdopodobnie wzrost zamknięcia powieki) wykazały częściową poprawę. Po dużej dawc

e odnotowano również spadek częstości występowania ciąży pomimo prawidłowego krycia.

Genotoksyczność i rakotwórczość

Nie przeprowadzano badań rakotwórczości larotrektynibu.
Larotrektynib nie był mutagenny w testach rewersji mutacji na bakteriach (Ames’a) i w testac

h

in vitro mutagenezy u ssaków. Larotrektynib uzyskał negatywny wynik w teście mikrojądrow

ym

in vivo na myszach po maksymalnej tolerowanej dawce 500 mg/kg.

Farmakologia bezpieczeństwa

Farmakologia bezpieczeństwa larotrektynibu była oceniana w kilku badaniach in vitro i in vivo,

oceniających wpływ na układ krążenia, OUN, układ oddechowy i pokarmowy u różnych gatunków.
Larotrektynib nie wykazywał niepożądanego wpływu na parametry hemodynamiczne i odstępy
w EKG u ocenianych telemetrycznie małp przy ekspozycji (Cmax) odpowiadającej około 6-krotności
ekspozycji terapeutycznej u ludzi. Larotrektynib nie powodował zmian neurobehawioralnych
u dorosłych zwierząt (szczurów, myszy, małp cynomolgus) przy ekspozycjach (Cmax) wynoszących co
najmniej 7-krotność ekspozycji u ludzi. Larotrektynib nie miał wpływu na czynność oddechową
u szczurów przy ekspozycji (Cmax) wynoszącej co najmniej 8-krotność ekspozycji terapeutyczne

j

u ludzi. U szczurów larotrektynib przyspieszał pasaż jelitowy i zwiększał wydzielanie żołądkow

e

i kwaśność.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Woda oczyszczona
Hydroksypropylobetadeks 0,69
Sukraloza (E 955)
Sodu cytrynian (E 331)
Sodu benzoesan (E 211)
Aromat truskawkowy
Kwas cytrynowy (E 330)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata.

Po pierwszym otwarciu: 10 dni Przechowywać w lodówce (2°C-8°C)

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce (2°C – 8°C).
Nie zamrażać.

Warunki przechowywania po pierwszym otwarciu produktu leczniczego, patrz punkt 6.3.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Butelka ze szkła oranżowego (typu III) z zakrętką zabezpieczającą przed dostępem dzieci, wykonaną z polipropylenu (PP).

Każde opakowanie zawiera 2 butelki z 50 ml roztworu doustnego każda.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Instrukcja użycia

Strzykawka doustna

  • Stosować odpowiednią strzykawkę doustną z oznaczeniem CE i adapterem do butelek (średnica

    28 mm), jeśli ma to zastosowanie.

    • W przypadku objętości mniejszych niż 1 ml należy użyć strzykawki doustnej o pojemności 1 ml z podziałką 0,1 ml.
    • W przypadku objętości 1 ml i większych należy użyć strzykawki doustnej o pojemności

      5 ml z podziałką 0,2 ml.

  • Otworzyć butelkę: nacisnąć wieczko butelki i obrócić w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara.
  • Włożyć adapter do szyjki butelki i upewnić się, że jest dobrze przymocowany.
  • Wziąć strzykawkę doustną i upewnić się, że tłok jest całkowicie wciśnięty. Włożyć strzykawkę doustną do otworu adaptera. Odwrócić butelkę do góry dnem.
  • Napełnić strzykawkę doustną niewielką ilością roztworu pociągając tłok w dół, następnie pociągnąć tłok do góry w celu usunięcia pęcherzyków.
  • Pociągnąć tłok w dół do oznaczenia podziałki odpowiadającego przepisanej ilości w ml.
  • Odwrócić butelkę we właściwym kierunku do góry i wyjąć strzykawkę doustną z adaptera.
  • Powoli nacisnąć tłok, kierując płyn w kierunku wewnętrznej strony policzka, aby umożliwić połknięcie produktu leczniczego w naturalny sposób.
  • Zamknąć butelkę oryginalnym wieczkiem (pozostawić adapter na miejscu).

Sonda nosowo-żołądkowa

  • Użyć odpowiedniej sondy nosowo-żołądkowej do podawania pokarmów. Średnicę sond

y

nosowo-żołądkowej należy dobrać odpowiednio dla pacjenta. Typowa średnica i długość
sondy oraz pochodne objętości podstawowe przedstawiono w tabeli 9.
  • Karmienie powinno zostać zatrzymane, a sonda przepłukana co najmniej 10 ml wody.
UWAGA: Patrz wyjątki dotyczące noworodków i pacjentów z ograniczeniami dotyczącymi
płynów w podpunkcie poniżej.
  • Odpowiednia strzykawka powinna być użyta do podania VITRAKVI do sondy nosowo-
żołądkowej. Sondę należy ponownie przepłukać co najmniej 10 ml wody, aby upewnić się, że
VITRAKVI zostało dostarczone i wyczyścić sondę.
Noworodki i dzieci z ograniczeniami dotyczącymi płynów mogą wymagać minimalnej
objętości płukania od 0,5 do 1 ml lub udrożnienia powietrzem w celu dostarczenia
VITRAKVI.
  • Ponownie rozpocząć podawanie pokarmu.

Tabela 9: Zalecane wymiary rurki dla poszczególnych grup wiekowych

Pacjent

Średnica sondy dla standardowego

pokarmu

Średnica sondy dla

pokarmu o wysokiej gęstości

Długość sondy

(cm)

Objętość sondy

(ml)

Noworodki4-5 FR6 FR40-500,25-0,5
Dzieci6 FR8 FR50-800,7-1,4
Dorośli8 FR10 FR80-1201,4-4,2
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie
z lokalnymi przepisam

i

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Bayer AG
51368 Leverkusen
Niemcy

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/19/1385/004 – VITRAKVI 20 mg/ml roztwór doustny

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 19 września 2019 r.
Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 18 lipca 2025 r.

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków https://www.ema.europa.eu.

Więcej informacji o leku Vitrakvi

O tym dokumencie

Źródło: Europejska Agencja Leków (EMA)

Stan na (EMA)

Widzisz błąd? Napisz do nas przez stronę kontaktową.

Informacje w serwisie nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.

Dane o leku Vitrakvi

Numer pozwolenia UE EU/1/19/1385
Substancja czynna (INN) larotrectinib sulfate
Kod ATC L01XE53
Podmiot odpowiedzialny Bayer AG
Status pozwolenia Dopuszczony do obrotu (19.09.2019)
  • Dopuszczenie warunkowe
Dodatkowe monitorowanie Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie.
Źródło Strona leku na stronie EMA

Źródło: Europejska Agencja Leków (EMA), Stan na 04.08.2026