Med Ulotka Szukaj Menu

Zokovea 125 mg tabletki – ChPL (charakterystyka produktu leczniczego)

Charakterystyka produktu leczniczego (ChPL) jest przeznaczona dla pracowników ochrony zdrowia. Pacjentom przeznaczona jest ulotka dla pacjenta: dawkowanie, działania niepożądane, inne leki (interakcje), ciąża i karmienie piersią.

Stan na
(EMA)

Charakterystyka produktu leczniczego - Zokovea

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Zokovea 125 mg tabletki

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 125 mg ensytrelwiru w postaci kwasu fumarowego ensytrelwiru.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka

Okrągłe tabletki o średnicy około 9 mm, barwy białej do jasnożółtobiałej, z wytłoczonym po jednej stronie logo firmy i oznakowaniem „711” oraz „125” po drugiej stronie.

4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Produkt leczniczy Zokovea jest wskazany w profilaktyce poekspozycyjnej COVID‐19 u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat.

Produkt leczniczy Zokovea należy stosować zgodnie z oficjalnymi zaleceniami.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie

Dorośli i młodzież w wieku od 12 lat

Zalecana dawka dla pacjentów w wieku od 12 lat wynosi 375 mg ensytrelwiru doustnie raz na dobę w dniu 1. i 125 mg raz na dobę od dnia 2. do 5., łącznie przez 5 dni.

Zaleca się, aby rozpocząć podawanie produktu jak najszybciej i w ciągu 72 godzin po bliskim kontakcie z osobą zakażoną wirusem SARS‐CoV-2 (patrz punkt 5.1).

Pominięcie dawki

W przypadku pominięcia dawki pacjent powinien ją przyjąć możliwie jak najszybciej i powrócić do normalnego schematu dawkowania. Jeżeli zbliża się pora przyjęcia kolejnej dawki leku, pacjent nie powinien przyjmować pominiętej dawki i zamiast tego przyjąć kolejną dawkę o zwykłej porze. Pacjent nie powinien podwajać dawki w celu uzupełnienia zapomnianej dawki. Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Zokovea u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2).

Osoby w podeszłym wieku

Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych (patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Zokovea u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Podanie doustne.

Ten produkt leczniczy można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku (patrz punkt 5.2). Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, nie wolno ich rozgryzać, łamać ani kruszyć.

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Kobiety w ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).

Produkty lecznicze wymienione poniżej stanowią część przykładów i nie należy ich uważać za wyczerpującą listę wszystkich możliwych produktów leczniczych, których stosowanie z ensytrelwirem jest przeciwwskazane.

Produkty lecznicze, których klirens jest w dużym stopniu zależny od CYP3A i których zwiększone stężenia w osoczu wiążą się z występowaniem ciężkich i (lub) zagrażających życiu reakcji: • leki przeciwdławicowe: ranolazyna

  • leki przeciwarytmiczne: dronaderon, chinidyna
  • leki przeciwnowotworowe: wenetoklaks (w fazie początkowej dawkowania i w fazie zwiększania dawki u pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową/chłoniakiem z małych limfocytów)
  • leki stosowane w leczeniu dny moczanowej: kolchicyna (u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby)
  • leki przeciwhistaminowe: terfenadyna
  • leki przeciwpsychotyczne: lurazydon, pimozyd, kwetiapina
  • leki przeciwzakrzepowe: tikagrelor
  • leki stosowane w chorobach układu sercowo-naczyniowego: eplerenon, iwabradyna • inhibitor miozyny sercowej: mawakamten (u pacjentów z fenotypem wolnego metabolizmu

    CYP2C19 lub nieokreślonym fenotypem CYP2C19)

  • pochodne sporyszu: dihydroergotamina, ergotamina, metyloergometryna • leki pobudzające perystaltykę przewodu pokarmowego: cyzapryd
  • leki immunosupresyjne: woklosporyna
  • leki modyfikujące stężenie lipidów we krwi: symwastatyna, lowastatyna, lomitapid • antagoniści receptora mineralokortykoidowego: finerenon
  • leki psycholeptyczne: karyprazyna
  • antagoniści opioidów: naloksegol

inhibitory fosfodiesterazy typu 5 (ang. Phosphodiesterase type 5, PDE5): awanafil, tadalafilstosowany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (ang. pulmonary arterial hypertension, PAH), wardenafil

  • leki uspokajające/nasenne: daridoreksant, midazolam podawany doustnie, triazolam

Ze względu na długi okres półtrwania ensytrelwiru i zależny od czasu mechanizm, działanie hamujące enzym CYP3A może utrzymywać się przez 1-2 tygodnie po leczeniu ensytrelwirem.

Produkty lecznicze będące silnymi induktorami CYP3A, w przypadku których istotne zmniejszenie stężenia ensytrelwiru w osoczu może być związane z potencjalną utratą odpowiedzi wirusologicznej i potencjalną opornością:

  • antybiotyki: ryfampicyna
  • leki przeciwnowotworowe: apalutamid, enzalutamid, mitotan
  • leki przeciwdrgawkowe: karbamazepina, fenytoina
  • leki stosowane w leczeniu mukowiscydozy wzmacniające przezbłonowy regulator przewodnictwa : lumakaftor/iwakaftor
  • produkty ziołowe: dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum)

Nie należy rozpoczynać leczenia produktem leczniczym Zokovea bezpośrednio po odstawieniu silnych induktorów CYP3A ze względu na opóźnione ustąpienie działania ostatnio odstawionego induktora CYP3A (patrz punkt 4.5).

Należy rozważyć podejście wielodyscyplinarne (np. z udziałem lekarzy i specjalistów w zakresie farmakologii klinicznej) w celu określenia odpowiedniego czasu rozpoczęcia leczenia produktem leczniczym Zokovea, biorąc pod uwagę opóźnione zakończenie działania niedawno odstawionego induktora CYP3A oraz konieczność rozpoczęcia leczenia produktem leczniczym Zokovea w ciągu 72 godzin po bliskim kontakcie z osobą zakażoną wirusem SARS‐CoV‐2 (patrz punkt 4.2).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykluczyć ciążę (patrz punkty 4.3 i 4.6).

Interakcje z innymi produktami leczniczymi

Ponieważ ensytrewir może wchodzić w interakcje z induktorami CYP3A lub produktami leczniczymi będącymi substratami CYP3A, P-gp lub BCRP, należy dokładnie ocenić jednoczesne stosowanie innych produktów leczniczych podczas przepisywania produktu Zokovea (patrz punkty 4.3 i 4.5).

Reakcje nadwrażliwości

Zgłaszano przypadki anafilaksji i wstrząsu anafilaktycznego podczas stosowania ensytrelwiru (patrz punkt 4.8). W przypadku wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych istotnej klinicznie anafilaksji należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie leki i (lub) leczenie wspomagające.

Ciężkie zaburzenia czynności wątroby

Brak danych farmakokinetycznych i klinicznych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Dlatego nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Zokovea u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Sód

Tabletki ensytrelwiru zawierają mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt uznaje się za „wolny od sodu”.

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Inne produkty lecznicze wpływające na działanie ensytrelwiru

Ensytrelwir jest substratem CYP3A, P‐gp i BCRP.

Indukcja CYP

Silny induktor CYP3A, karbamazepina (100 mg dwa razy na dobę [dzień 1. do 3.], 200 mg dwa razy na dobę [dzień 4. do 6.], 300 mg dwa razy na dobę [dzień 7. do 18.]) zmniejszyła AUC ensytrelwiru o 46%.

Oczekuje się, że działanie umiarkowanego induktora będzie mniejsze, ale nie można wykluczyć działania klinicznie istotnego.

W związku z tym jednoczesne podawanie ensytrelwiru z produktami leczniczymi, które indukują CYP3A, może zmniejszać stężenie ensytrelwiru w osoczu i zmniejszać jego działanie lecznicze.

Jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A z ensytrelwirem jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3), a jednoczesne stosowanie umiarkowanych induktorów CYP3A z ensytrelwirem nie jest zalecane, ale w razie konieczności lekarz przepisujący lek powinien mieć świadomość, że może to prowadzić do zmniejszenia ekspozycji na ensytrelwir i potencjalnej utraty odpowiedzi wirusologicznej.

Hamowanie CYP

Silny inhibitor CYP3A, itrakonazol (200 mg dwa razy na dobę w dniu 1., a następnie 200 mg raz na dobę) zwiększał AUC ensytrelwiru 1,31-krotnie. Nie uznaje się, że jest to klinicznie istotne i ensytrelwir można stosować z inhibitorami CYP3A. Ponieważ itrakonazol jest również inhibitorem P-gp i BCRP, ensytrelwir można także stosować z inhibitorami tych transporterów.

Wpływ ensytrelwiru na inne produkty lecznicze

Ensytrelwir jest silnym inhibitorem CYP3A4.

Substraty CYP3A4

Produkt leczniczy Zokovea jest silnym inhibitorem CYP3A, ponieważ ensytrelwir 375/125 mg zwiększał Cmax i AUC midazolamu odpowiednio 2,80- i 6,77-krotnie i zwiększa stężenia w osoczu produktów leczniczych metabolizowanych głównie przez CYP3A. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie ensytrelwiru z produktami leczniczymi, których klirens zależny w dużym stopniu od CYP3A i w przypadku których zwiększone stężenie w osoczu wiąże się z ciężkimi i (lub) zagrażającymi życiu zdarzeniami (patrz punkt 4.3). Jednoczesne podawanie innych substratów CYP3A, które mogą prowadzić do potencjalnie istotnych interakcji (patrz tabela 1), należy rozważyć wyłącznie wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Substraty glikoproteiny P (P-gp)

Ensytrelwir (500 mg w dawce jednorazowej) zwiększał Cmax i AUC0-inf digoksyny, substratu P-gp, 2,17- i 1,31-krotnie, dlatego uznaje się, że ensytrelwir jest inhibitorem P-gp. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego leczenia wrażliwymi substratami P-gp o wąskim indeksie terapeutycznym (np. digoksyną, dabigatranem). Należy ściśle monitorować bezpieczeństwo stosowania i skuteczność leku, a dawkę można odpowiednio dostosować.

Substraty BCRP

Ensytrelwir (500 mg w dawce jednorazowej) zwiększał Cmax i AUC0-inf rozuwastatyny, substratu BCRP, 1,97- i 1,65-krotnie, dlatego uznaje się, że ensytrelwir jest inhibitorem BCRP. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego leczenia wrażliwymi substratami BCRP o wąskim indeksie terapeutycznym.

Substraty OAT3

Na podstawie badań in vitro stwierdzono, że ensytrelwir w klinicznie istotnych stężeniach może hamować OAT3. Nie przeprowadzono badania in vivo. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania substratów OAT3 o wąskim indeksie terapeutycznym (np. metotreksatu).

Doustne środki antykoncepcyjne

Badano wpływ dawki klinicznej ensytrelwiru na farmakokinetykę doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiolu i drospirenonu). Ensytrelwir nie wpływał na farmakokinetykę etynyloestradiolu i zwiększał AUC drospirenonu 1,81-krotnie. Nie uznaje się tego za klinicznie istotne.

Kortykosteroidy

Badano wpływ ensytrelwiru (750 mg w dniu 1. i 250 mg w dniach od 2. do 5.) na farmakokinetykę deksametazonu i prednizolonu (oba są substratami CYP3A4). Ekspozycja na deksametazon zwiększała się w trakcie jednoczesnego podawania ensytrelwiru, a efekt ten zmniejszał się wraz z upływem czasu po przyjęciu ostatniej dawki ensytrelwiru. Wartości Cmax i AUC0-inf deksametazonu w dniu 5. zwiększyły się 1,47-krotnie i 3,47-krotnie, w dniu 9. zwiększyły się 1,24-krotnie i 2,38-krotnie, a w dniu 14. (10. dzień po ostatniej dawce ensytrelwiru) zwiększyły się 1,17-krotnie i 1,58-krotnie w porównaniu z wartościami po podaniu pojedynczej dawki samego deksametazonu. Zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku jednoczesnego leczenia deksametazonem. Podawanie ensytrelwiru nie miało klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę prednizolonu.

Substraty CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 lub CYP2C19

Badania in vitro z zastosowaniem ensytrelwiru wykazały hamujący wpływ na CYP2C8 i indukcyjny wpływ na CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C19. Nie przeprowadzono badań in vivo. Ensytrelwir może zmniejszać ekspozycję na substraty CYP2B6 (np. bupropion), CYP2C9 (np. S-warfarynę) i CYP2C19 (np. omeprazol). Ponadto ensytrelwir może zwiększać lub zmniejszać ekspozycję na substraty CYP2C8 (np. repaglinid).

Produkty lecznicze wymienione w tabeli 1 stanowią wskazówkę i nie uznaje się ich za wyczerpującą listę wszystkich możliwych produktów leczniczych, które są przeciwwskazane lub mogą wchodzić w interakcje z ensytrelwirem.

Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
Antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego↑ AlfuzosynaNie zaleca się jednoczesnego stosowania z ensytrelwirem, ponieważ stężenie alfuzosyny we krwi może być zwiększone.

Antagonista

receptora alfa-adrenergicznego

↑ SylodozynaNie zaleca się jednoczesnego stosowania z ensytrelwirem ponieważ stężenie sylodozyny we krwi może być zwiększone.
Leki przeciwbólowe (opioidowe)

↑ Buprenorfina ↑ Fentanyl

↑ Metadon

↑ Oksykodon

Ensytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie tych opioidowych leków przeciwbólowych w osoczu. Jeśli konieczne jest jednoczesne stosowanie ensytrelwiru, należy rozważyć zmniejszenie dawki tych opioidowych leków przeciwbólowych i uważnie monitorować działanie terapeutyczne i działania niepożądane (w tym depresję oddechową). Więcej informacji można znaleźć w ChPL danego produktu leczniczego.
Leki przeciwdławicowe↑ RanolazynaJednoczesne podawanie prawdopodobnie spowoduje zwiększenie stężenia ranolazyny w osoczu i dlatego jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Leki przeciwarytmiczne↑ Dronedaron ↑ ChinidynaJednoczesne podawanie prawdopodobnie spowoduje zwiększenie stężenia dronedaronu i chinidyny w osoczu i dlatego jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
↑ DyzopiramidEnsytrelwir może zwiększać stężenie dyzopiramidu w osoczu, co może powodować zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca. Należy zachować ostrożność i zaleca się monitorowanie stężenia terapeutycznego dyzopiramidu, jeśli istnieje taka możliwość.
Antybiotyki↑ ErytromycynaEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie erytromycyny w osoczu. Zaleca się dokładne monitorowanie działań leczniczych i niepożądanych podczas jednoczesnego podawania erytromycyny z ensytrelwirem.
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
Leki przeciwnowotworowe↑ Apalutamid

Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na potencjalną utratę odpowiedzi wirusologicznej na ensytrelwir, ponieważ apalutamid jest umiarkowanym do silnego induktorem CYP3A4 (patrz punkt 4.3).

Ponadto ensytrelwir może zwiększać stężenie apalutamidu w osoczu, co może prowadzić do wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, w tym napadów padaczkowych.

↑ NeratynibEnsytrelwir może zwiększać stężenie neratynibu w osoczu. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego podawania neratynibu z ensytrelwirem. Więcej informacji można znaleźć w ChPL neratynibu.
EnzalutamidEnzalutamid jest silnym induktorem CYP3A4, a jego jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na potencjalną utratę odpowiedzi wirusologicznej (patrz punkt 4.3).

↑ Aksytynib ↑ Bortezomib ↑ Bosutynib ↑ Kabazytaksel ↑ Kryzotynib ↑ Dazatynib ↑ Docetaksel ↑ Erlotynib

↑ Gefitynib ↑ Imatynib

↑ Irynotekan ↑ Lapatynib ↑ Nilotynib ↑ Panobinostat ↑ Ponatynib ↑ Ruksolitynib ↑ Sunitynib ↑ Temsirolimus

Ensytrelwir może zwiększać stężenia w osoczu, co może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.

Więcej informacji można znaleźć w ChPL poszczególnych produktów leczniczych.

MitotanJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na potencjalną utratę odpowiedzi wirusologicznej (patrz punkt 4.3).
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
↑ IbrutynibStężenia ibrutynibu w osoczu mogą się zwiększyć w wyniku hamowania izoenzymu CYP3A przez ensytrelwir, co prowadzi do zwiększenia ryzyka toksyczności, w tym ryzyka wystąpienia zespołu rozpadu guza. Należy unikać jednoczesnego podawania ibrutynibu i ensytrelwiru. Jeśli uważa się, że korzyści przewyższają ryzyko i należy zastosować ensytrelwir, należy zmniejszyć dawkę ibrutynibu do 140 mg i uważnie monitorować pacjenta pod kątem toksyczności.
↑ WenetoklaksStężenia w osoczu mogą się zwiększyć w wyniku hamowania CYP3A przez ensytrelwir, co prowadzi do zwiększonego ryzyka wystąpienia zespołu rozpadu guza podczas rozpoczynania podawania leku oraz podczas fazy zwiększania dawki i dlatego jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). U pacjentów, którzy ukończyli fazę zwiększania dawki i przyjmują stałą dobową dawkę wenetoklaksu, należy zmniejszyć dawkę wenetoklaksu do 100 mg lub mniejszej (lub o co najmniej 75%, jeśli została już zmodyfikowana z innych powodów), gdy jest on stosowany z silnymi inhibitorami CYP3A.
↑ IwosydenibEnsytrelwir może zwiększać stężenia iwosydenibu w osoczu,, co może zwiększać ryzyko toksyczności, w tym ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak wydłużenie odstępu QT. Iwosydenib jest również induktorem CYP3A i może prowadzić do zmniejszenia ekspozycji na ensytrelwir i potencjalnej utraty odpowiedzi wirusologicznej. Należy unikać jednoczesnego podawania (więcej informacji można znaleźć w ChPL iwosydenibu).
↑ Winkrystyna ↑ WinblastynaStężenia w osoczu mogą się zwiększyć podczas jednoczesnego podawania z ensytrelwirem, co może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
Leki przeciwzakrzepowe↑ ApiksabanSkojarzenie inhibitorów P-gp i silnych inhibitorów CYP3A4 zwiększa stężenie apiksabanu we krwi i zwiększa ryzyko krwawienia. Zalecenia dotyczące dawkowania apiksabanu w skojarzeniu z ensytrelwirem zależą od dawki apiksabanu. W przypadku dawek apiksabanu 5 mg lub 10 mg dwa razy na dobę, należy zmniejszyć dawkę apiksabanu o 50%. U pacjentów przyjmujących już apiksaban w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę należy unikać jednoczesnego podawania tego leku z ensytrelwirem.
↑ CilostazolStężenia cilostazolu w osoczu mogą się zwiększyć w wyniku hamowania CYP3A przez ensytrelwir. Zaleca się dostosowanie dawki cilostazolu. Więcej informacji można znaleźć w ChPL cilostazolu.
↑ WarfarynaZaleca się monitorowanie parametrów antykoagulacyjnych podczas podawania warfaryny w skojarzeniu z ensytrelwirem.
↑ DabigatranOczekuje się, że jednoczesne podawanie ensytrelwiru zwiększy stężenia dabigatranu (ze względu na hamowanie P-gp), co zwiększy ryzyko krwawienia. Należy zmniejszyć dawkę dabigatranu lub unikać jednoczesnego stosowania.
↑ RywaroksabanHamowanie CYP3A i P-gp prowadzi do zwiększenia stężenia rywaroksabanu w osoczu i nasilenia jego działania farmakodynamicznego, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka krwawienia. Dlatego też nie zaleca się stosowania ensytrelwiru u pacjentów przyjmujących rywaroksaban.
Leki przeciwdrgawkoweKarbamazepinaKarbamazepina zmniejsza AUC i Cmax ensytrelwiru odpowiednio o 46% i 38%. Karbamazepina jest silnym induktorem CYP3A4, a jej jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na potencjalną utratę odpowiedzi wirusologicznej (patrz punkt 4.3).
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
FenytoinaFenytoina jest silnym induktorem CYP3A4, a jej jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na potencjalną utratę odpowiedzi wirusologicznej (patrz punkt 4.3).
Fenobarbital PrymidonFenobarbital i prymidon są umiarkowanymi induktorami CYP3A4, co może prowadzić do zmniejszenia ekspozycji na ensytrelwir i potencjalnej utraty odpowiedzi wirusologicznej.
Leki przeciwgrzybicze↑ ItrakonazolItrakonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4, który zwiększa AUC i Cmax ensytrelwiru odpowiednio o 31% i 24%, co nie jest uznawane za klinicznie istotne. Ensytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie itrakonazolu w osoczu. Zaleca się dokładne monitorowanie działań leczniczych i niepożądanych podczas jednoczesnego podawania itrakonazolu z ensytrelwirem.
Leki przeciw dnie moczanowej↑ KolchicynaOczekuje się zwiększenia stężenia kolchicyny w przypadku jednoczesnego podawania z ensytrelwirem z powodu hamowania CYP3A4. Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich i (lub) zagrażających życiu reakcji (patrz punkt 4.3). W przypadku pacjentów z prawidłową czynnością nerek należy zapoznać się z ChPL kolchicyny.
Leki przeciwhistaminowe↑ Terfenadyna

Zwiększone stężenie terfenadyny w osoczu, co zwiększa ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca wywołanych przez ten lek. Z tego względu jednoczesne stosowanie z ensytrelwirem jest

przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Leki przeciwprątkoweRyfampicynaRyfampicyna jest silnym induktorem CYP3A4, a jej jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na potencjalną utratę odpowiedzi wirusologicznej (patrz punkt 4.3).
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
↑ RyfabutynaOczekuje się zwiększenia ekspozycji na ryfabutynę w wyniku hamowania CYP3A przez ensytrelwir.
Leki przeciwpsychotyczne↑ Lurazydon ↑ Pimozyd ↑ KwetiapinaJednoczesne podawanie może powodować zwiększone stężenia lurazydonu, pimozydu i kwetiapiny w osoczu i z tego względu jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
↑ ArypiprazolZaleca się dostosowanie dawki arypiprazolu, ponieważ oczekuje się, że ensytrelwir będzie zwiększać stężenia arypiprazolu w osoczu ze względu na hamowanie CYP3A. Więcej informacji można znaleźć w ChPL arypiprazolu.
↑ HaloperydolEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie haloperydolu w osoczu.
Leki przeciwzakrzepowe↑ TikagrelorJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Agoniści receptorów beta-adrenergicznych (długo działający)↑ SalmeterolEnsytrelwir hamuje CYP3A i w związku z tym spodziewane jest wyraźne zwiększenie stężenia salmeterolu w osoczu prowadzące do zwiększenia ryzyka sercowo-naczyniowych działań niepożądanych związanych z salmeterolem, w tym wydłużenia odstępu QT, kołatania serca i tachykardii zatokowej. Należy zatem unikać jednoczesnego stosowania z ensytrelwirem.
Leki blokujące kanały wapniowe↑ Amlodypina ↑ Felodypina ↑ Nifedypina ↑ WerapamilEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie antagonistów kanału wapniowego w osoczu. W przypadku jednoczesnego podawania należy uważnie monitorować pacjentów pod kątem działań leczniczych i niepożądanych podczas jednoczesnego podawania. Więcej informacji można znaleźć w ChPL poszczególnych antagonistów kanału wapniowego.
Glikozydy nasercowe↑ Digoksyna (31%, 117%)Interakcja ta wynika z modyfikacji wypływu digoksyny z udziałem P-gp przez ensytrelwir. Jeśli to możliwe, należy monitorować stężenie digoksyny oraz bezpieczeństwo i skuteczność jej stosowania.
Leki stosowane w chorobach układu krążenia↑ Eplerenon ↑ IwabradynaJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
↑ GuanfacynaEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie guanfacyny w osoczu. Zaleca się dostosowanie dawki, patrz ChPL guanfacyny.
↑ MawakamtenJednoczesne podawanie u pacjentów z fenotypem słabego metabolizera CYP2C19 lub nieokreślonym fenotypem CYP2C19 jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
↑ RiocyguatStężenie w osoczu może się zwiększyć w wyniku hamowania CYP3A i P-gp przez ensytrelwir. Nie zaleca się jednoczesnego podawania riocyguatu z ensytrelwirem.
Kortykosteroidy

↑ Budezonid

↑ Cyklezonid

↑ Deksametazon (247%, 47%)

↑ Metyloprednizolon

Ensytrelwir hamuje CYP3A i zwiększa stężenie deksametazonu w osoczu. Oczekuje się również, że zwiększy stężenia budezonidu, cyklezonidu oraz metyloprednizolonu w osoczu. Zaleca się ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania, patrz poszczególne ChPL.
Leki wzmacniające błonowy regulator przewodnictwa związany z mukowiscydoząLumakaftor/iwakaftorLumakaftor/iwakaftor jest silnym induktorem CYP3A4, a jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Lek przeciwreumatyczny modyfikujący przebieg choroby↑ MetotreksatEnsytrelwir może hamować OAT3 i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie metotreksatu w osoczu. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania.
Agoniści dopaminy↑ BromokryptynaEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie bromokryptyny w osoczu.
Pochodne alkaloidów sporyszu

↑ Dihydroergotamina ↑ Ergotamina

↑ Metylergometryna

Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ostrej toksyczności sporyszu charakteryzującej się skurczem naczyń i niedokrwieniem kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego (patrz punkt 4.3).
Leki stosowane w chorobach przewodu pokarmowego↑ Aprepitant ↑ LoperamidEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenia aprepitantu i loperamidu w osoczu.
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
Leki pobudzające perystaltykę przewodu pokarmowego↑ CyzaprydEnsytrelwir może zwiększać stężenie cyzaprydu w osoczu, zwiększając ryzyko ciężkich zaburzeń rytmu serca wywołanych przez ten lek i dlatego jednoczesne stosowanie ensytrelwiru jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Produkty ziołowe (na depresję)Dziurawiec zwyczajny

Preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) ze względu na ryzyko zmniejszenia stężenia w osoczu i osłabienia działania klinicznego ensytrelwiru jednoczesne stosowanie z ensytrelwirem jest

przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).

Antagonista receptora CCR5 HIV↑ MarawirokOczekuje się, że ensytrelwir zwiększy stężenie marawiroku w osoczu w wyniku hamowania CYP3A. Więcej informacji można znaleźć w ChPL marawiroku.
Nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy HIVEfawirenz EtrawirynaEfawirenz i etrawiryna są umiarkowanymi induktorami CYP3A4, co może prowadzić do zmniejszenia ekspozycji na ensytrelwir i potencjalnej utraty odpowiedzi wirusologicznej.
Inhibitory reduktazy HMG-CoA (statyny)↑ Lowastatyna ↑ SymwastatynaJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
↑ AtorwastatynaEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie atorwastatyny w osoczu (patrz ChPL atorwastatyny).
↑ Rozuwastatyna (65%, 97%)Ensytrelwir hamuje BCRP i dlatego zwiększa stężenie rozuwastatyny w osoczu (patrz ChPL rozuwastatyny).
Leczenie nadczynności przytarczyc↑ CynakalcetEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie cynakalcetu w osoczu. Może być konieczne dostosowanie dawki.
Leki immunosupresyjne↑ WoklosporynaJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ostrej i (lub) przewlekłej nefrotoksyczności (patrz punkt 4.3).
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne

Inhibitory kalcyneuryny: ↑ Cyklosporyna

↑ Takrolimus

Ensytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenia cyklosporyny i takrolimusu w osoczu. Podawanie w skojarzeniu należy rozważać wyłącznie w przypadku ścisłego i regularnego monitorowania stężenia leku immunosupresyjnego we krwi, w celu zmniejszenia dawki leku immunosupresyjnego zgodnie z najnowszymi wytycznymi oraz w celu uniknięcia nadmiernej ekspozycji i późniejszego zwiększenia częstości występowania ciężkich działań niepożądanych leku immunosupresyjnego. Ważne jest, aby ściśle i regularne monitorować pacjenta nie tylko podczas podawania w skojarzeniu z ensytrelwirem, ale również po leczeniu ensytrelwirem.
↑ Ewerolimus, ↑ SyrolimusEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenia ewerolimusu i syrolimusu w osoczu. Podawanie w skojarzeniu należy rozważać wyłącznie w przypadku ścisłego i regularnego monitorowania stężenia leków immunosupresyjnych we krwi, w celu zmniejszenia dawki leku immunosupresyjnego zgodnie z najnowszymi wytycznymi oraz w celu uniknięcia nadmiernej ekspozycji i późniejszego zwiększenia częstości występowania ciężkich działań niepożądanych leku immunosupresyjnego. Ważne jest, aby ściśle i regularne monitorować pacjenta nie tylko podczas podawania w skojarzeniu z ensytrelwirem, ale również po leczeniu ensytrelwirem.
Inhibitory kinazy janusowej (JAK)↑ TofacytynibEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie tofacytynibu w osoczu. Zaleca się dostosowanie dawki tofacytynibu. Więcej informacji można znaleźć w ChPL tofacytynibu.
Inhibitory mikrosomalnego białka transportującego trójglicerydy (MTTP)↑ LomitapidEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie lomitapidu w osoczu. Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia hepatotoksyczności (patrz punkt 4.3).
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
Leki przeciwmigrenowe↑ EletryptanEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie eletryptanu w osoczu. Ensytrelwiru nie należy stosować z eletryptanem.
Antagoniści receptora mineralokortykoidowego↑ FinerenonJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, w tym hiperkaliemii, niedociśnienia tętniczego i hiponatremii (patrz punkt 4.3).
Leki psycholeptyczne↑ KaryprazynaJednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na zwiększoną ekspozycję na karyprazynę i jej aktywne metabolity w osoczu (patrz punkt 4.3).
Antagoniści opioidów↑ NaloksegolJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane ze względu na możliwość wystąpienia objawów odstawienia opioidów (patrz punkt 4.3).
Inhibitory PDE5 stosowane w tętniczym nadciśnieniu płucnym↑ TadalafilEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie tadalafilu w osoczu. Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Inhibitory PDE5 stosowane w zaburzeniach erekcji↑ Awanafil ↑ Syldenafil ↑ Tadalafil ↑ WardenafilEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenia awanafilu, syldenafilu, tadalafilu i wardenafilu w osoczu. Podawanie w skojarzeniu z awanafilem i wardenafilem jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Leki uspokajające↑ TriazolamJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
Leki uspokajające/nasenne↑ DaridoreksantJednoczesne podawanie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).
↑ ZopiklonEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie zopiklonu w osoczu. Może być konieczne dostosowanie dawki.
↑ Midazolam podawany doustnie (577%, 180%)Ensytrelwir hamuje CYP3A i dlatego zwiększa stężenie midazolamu w osoczu. Jednoczesne stosowanie z midazolamem podawanym doustnie jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego podawania midazolamu pozajelitowo.
Klasa produktu leczniczegoProdukt leczniczy w obrębie klasy (zmiana AUC, zmiana Cmax)Uwagi kliniczne
Selektywni antagoniści receptora V2 wazopresyny↑ TolwaptanEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego zwiększa stężenie tolwaptanu w osoczu. Zaleca się zmniejszenie dawki tolwaptanu u pacjentów. Więcej informacji można znaleźć w ChPL tolwaptanu.
Leki urologiczne↑ OksybutyninaEnsytrelwir hamuje CYP3A i dlatego oczekuje się, że zwiększy stężenie oksybutyniny w osoczu.

4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Kobiety w wieku rozrodczym / antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia ensytrelwirem i przez 2 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki ensytrelwiru (patrz punkty 5.2 i 5.3). Należy wykluczyć ciążę przed rozpoczęciem leczenia.

Ciąża

Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania ensytrelwiru u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Ensytrelwir jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży (patrz punkt 4.3).

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy ensytrelwir przenika do mleka ludzkiego. Badanie niekliniczne na szczurach wykazało, że ensytrelwir przenika do mleka (patrz punkt 5.3). Nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Z tego względu nie zaleca się karmienia piersią w trakcie leczenia i przez 2 tygodnie po przyjęciu ostatniej dawki ensytrelwiru (patrz punkt 5.2).

Płodność

Nie badano wpływu ensytrelwiru na płodność u ludzi. Na podstawie danych z badań na zwierzętach nie ma dowodów na to, że ensytrelwir ma wpływ na płodność samców lub samic (patrz punkt 5.3).

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Produkt leczniczy Zokovea nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

4.8 Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: hipertriglicerydemia (5,4%), ból głowy (2,7%), biegunka (1,9%) i nudności (1,1%).

Najcięższymi działaniami niepożądanymi są: anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny (częstość nieznana).

Tabelaryczny wykaz działań niepożądanych

Profil bezpieczeństwa produktu opiera się na działaniach niepożądanych zgłaszanych w badaniach klinicznych i spontanicznych zgłoszeniach.

Działania niepożądane w tabeli 2 poniżej wymieniono według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość występowania zdefiniowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2. Działania niepożądane

Bardzo częstoCzęstoNiezbyt częstoRzadkoCzęstość nieznana*
Zaburzenia układu immunologicznegoAnafilaksja, wstrząs anafilaktyczny
Zaburzenia metabolizmu i odżywianiaHipertrójglice-rydemiaDyslipidemia
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowychHiperbilirubine-mia
Zaburzenia układu nerwowegoBól głowy
Zaburzenia żołądka i jelitBiegunka, Nudności

Wymioty,

Dyskomfort w jamie brzusznej, Niestrawność

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnejWysypka, Wyprysk, Pokrzywka, Świąd

Osutka

polekowa

*Dane po wprowadzeniu do obrotu

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

4.9 Przedawkowanie

Nie ma swoistego antidotum na produkt leczniczy Zokovea. W przypadku przedawkowania należy zastosować ogólne środki wspomagające w zależności od objawów przedmiotowych i podmiotowych występujących u pacjenta.

5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwwirusowe do stosowania ogólnoustrojowego, inhibitory proteazy, kod ATC: J05AE16.

Mechanizm działania

Ensytrelwir selektywnie hamuje aktywność proteazy 3C-like (3CL) SARS-CoV-2, enzymu niezbędnego do przetwarzania poliprotein kodowanych przez gen SARS‐CoV-2, co tym samym hamuje replikację SARS‐CoV‐2. Stężenie hamujące ensytrelwiru o 50% (IC50) aktywność proteazy SARS‐CoV‐2 3CL wynosiło 0,0132 μmol/L.

Działanie przeciwwirusowe

Aktywność przeciwwirusową ensytrelwiru przeciwko izolatom klinicznym SARS‐CoV-2, w tym szczepom wirusa z mutacjami w białku kolca, takich jak Alpha (B.1.1.7), Beta (B.1.351), Gamma (P.1), Delta (B.1.617.2), Theta (P.3), Lambda (C.37), Mu (B.1.621) i Omicron (B.1.1.529) oznaczono za pomocą komórek VeroE6/TMPRSS2. Skuteczne stężenie 50% (EC50) ensytrelwiru dla SARS‐CoV‐2 wynosiło od 0,20 do 0,99 μmol/L.

Po pasażowaniu wirusa w obecności ensytrelwiru in vitro zidentyfikowano substytucje aminokwasów D48G, M49L, P52S, S144A i M49L/S144A w regionie nsp5 SARS‐CoV‐2. Wartości krotności zmiany ensytrelwiru wobec rekombinowanego wirusa SARS-CoV-2 zawierającego D48G, M49L, P52S, S144A i M49L/S144A wynosiły odpowiednio 4,3, 17, 3,7, 9,2 i 100.

W badaniu 2206T1331 uzyskano dane dla sparowanych sekwencji nsp5 po podaniu dawki u łącznie 51 uczestników spośród 243 uczestników z dodatnim wynikiem badania PCR po podaniu dawki (laboratorium centralne) w grupie przyjmującej ensytrelwir w populacji mITT, 1 030 uczestników. Spośród 51 uczestników, TEAAS w regionie nsp5 wykryto u 19 uczestników przyjmujących ensytrelwir: M49L u 10 uczestników, T25A u 4 uczestników, M49I u 3 uczestników i P52S u 3 uczestników (w tym 1 uczestnik z M49L i T25A).

Wartości krotności zmiany ensytrelwiru wobec rekombinowanego wirusa SARS-CoV-2 zawierającego T25A, M49I, M49L i P52S wynosiły odpowiednio 14,4, 5,3, 17 i 3,7.

Definicja TEAAS dla ensytrelwiru: Substytucje aminokwasów potwierdzone u ≥ 3 uczestników, u których występują substytucje aminokwasów pojawiające się w trakcie leczenia z częstością mutacji ≥ 15% i ≥ 2,5 -krotność (względem placebo) u odsetka uczestników z substytucją aminokwasów pojawiającą się w trakcie leczenia z częstością mutacji ≥ 15% w jednej z grup przyjmujących ensytrelwir w populacji ITT.

Działanie farmakodynamiczne

Nie zaobserwowano wydłużenia odstępu QTc w zakresie stężeń ensytrelwiru w osoczu przy użyciu analizy stężenia QTc na podstawie danych uzyskanych po podaniu pojedynczych dawek ensytrelwiru w zakresie od 20 do 2 000 mg.

Skuteczność kliniczna

Badanie 2206T1331

Było to wieloośrodkowe, randomizowane badanie fazy III, prowadzone metodą podwójnie ślepej próby z grupą kontrolną przyjmującą placebo, mające na celu ocenę skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ensytrelwiru w zapobieganiu objawowemu zakażeniu SARS‐CoV‐2 u osób będących w kontaktach domowych z osobą z objawowym COVID‐19 w ciągu 72 godzin. Badanie przeprowadzono w następujących krajach: Argentyna, Japonia, Republika Południowej Afryki, Stany Zjednoczone i Wietnam. Kwalifikujący się uczestnicy (w wieku od 12 lat) zostali losowo przydzieleni do grupy przyjmującej ensytrelwir lub do grupy przyjmującej placebo (1:1).

  • Grupa przyjmująca ensytrelwir:

    Jako dawkę nasycającą podano 375 mg w dniu 1. Następnie, jako dawkę podtrzymującą, podawano 125 mg w dniach od 2. do 5.

  • Grupa przyjmująca placebo:

    Placebo o wyglądzie leku badanego podawano raz na dobę przez 5 dni.

Zrandomizowano łącznie 2 387 uczestników, a 2 041 uczestników zostało włączonych do populacji mITT. Populację mITT zdefiniowano jako wszystkich zrandomizowanych i leczonych uczestników, u których potwierdzono ujemny wynik badania przesiewowego RT-PCR pod kątem zakażenia wirusem SARS-CoV-2 (laboratorium centralne).

Odsetek mężczyzn wynosił 43,3% w grupie przyjmującej ensytrelwir i 38,0% w grupie przyjmującej placebo, a odsetek kobiet 56,7% w grupę przyjmującej ensytrelwir i 62,0% w grupę przyjmującej placebo. Odsetek pacjentów w wieku od 12 do < 18 lat wynosił 6,2% w grupie przyjmującej ensytrelwir i 5,3% w grupie placebo; odsetek pacjentów w wieku od 18 do 64 lat wynosił 84,2% w grupie przyjmującej ensytrelwir i 85,8% w grupie placebo; odsetek pacjentów w wieku 65 lat i starszych wynosił 9,6% w grupie przyjmującej ensytrelwir i 8,9% w grupie placebo.

Zakażenie objawowe COVID‐19 zdefiniowano jako potwierdzony dodatni wynik badania RT‐PCR przeprowadzonego w laboratorium centralnym oraz wystąpienie (lub pogorszenie [wzrost wyniku oceny objawów od punktu wyjściowego] w przypadku istniejących wcześniej objawów podobnych do COVID‐19) ≥ 1 z 14 określonych objawów zakażenia COVID-19 przez co najmniej 48 godzin.

Pierwszorzędowy punkt końcowy, odsetek uczestników z objawowym zakażeniem COVID-19 do dnia 10. (95% CI) w populacji mITT wynosił 2,9% (30/1 030; 95% CI: 1,97%, 4,13%) w grupie przyjmującej ensytrelwir i 9,0% (91/1 011; 95% CI: 7,31%, 10,94%) w grupie przyjmującej placebo. Współczynnik ryzyka wystąpienia objawowego COVID-19 u uczestników zrandomizowanych do grupy przyjmującej ensytrelwir w porównaniu z uczestnikami zrandomizowanymi do grupy przyjmującej placebo wynosił 0,33 (0,22; 0,49) (p < 0,0001).

W nieskorygowanej analizie opisowej według podgrup regionu geograficznego objawowa postać COVID-19 do dnia 10. wystąpiła u 11 z 266 uczestników (4,1%; 95% CI: 2,08%; 7,28%) w grupie stosującej ensytrelwir oraz u 62 z 270 uczestników (23,0%; 95% CI: 18,08%; 28,45%) w grupie stosującej placebo w Japonii, co odpowiada współczynnikowi ryzyka wynoszącemu 0,18 (95% CI: 0,10; 0,33). W Ameryce Północnej objawowa postać COVID-19 do dnia 10. wystąpiła u 15 z 692 uczestników (2,2%; 95% CI: 1,22%; 3,55%) w grupie stosującej ensytrelwir oraz u 25 z 683 uczestników (3,7%; 95% CI: 2,38%; 5,36%) w grupie stosującej placebo, co odpowiada współczynnikowi ryzyka wynoszącemu 0,60 (95% CI: 0,32; 1,12). W podgrupie reszty świata (Argentyna, Republika Południowej Afryki i Wietnam) objawowa postać COVID-19 do dnia 10. wystąpiła u 4 z 72 uczestników (5,6%; 95% CI: 1,53%; 13,62%) w grupie stosującej ensytrelwir oraz u 4 z 58 uczestników (6,9%; 95% CI: 1,91%; 16,73%) w grupie stosującej placebo, co odpowiada współczynnikowi ryzyka wynoszącemu 0,84 (95% CI: 0,27; 2,61).

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Zokovea w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w profilaktyce poekspozycyjnej COVID‐19 (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym ensytrelwiru raz na dobę w dawce nasycającej 375 mg w dniu 1. i dawce podtrzymującej 125 mg w dniach od 2. do 5. średnia geometryczna (CV%) wartości Cmax ensytrelwiru i AUC0-τ w dniu 1. wynosiła odpowiednio 19,7 (21,1%) μg/mL i 325,0 (15,7%) μg·h./mL, a wartości w dniu 5. wynosiły odpowiednio 24,8 (13,4%) μg/mL i 475,5 (15,0%) μg·h/mL. Mediana czasu do osiągnięcia Cmax (Tmax) wynosi od 2,75 do 3,25 godziny. Nie ustalono bezwzględnej biodostępności ensytrelwiru.

Wpływ pokarmu na wchłanianie doustne

U zdrowych osób dorosłych, które otrzymały pojedynczą doustną dawkę ensytrelwiru wynoszącą 375 mg po jedzeniu (po wysokokalorycznym śniadaniu o wysokiej zawartości tłuszczu), AUC zwiększyło się o około 25%, a mediana Tmax została opóźniona z 2,50 godziny (na czczo) do 6,00 godzin (po posiłku), ale nie wpływała na Cmax ensytrelwiru. Nie stwierdzono klinicznie istotnej różnicy w ekspozycji na ensytrelwir pomiędzy stanami na czczo i po jedzeniu, chociaż Tmax występuje później w stanie po posiłku w porównaniu ze stanem na czczo.

Dystrybucja

Stopień wiązania z białkami surowicy ludzkiej wynosi 97,7% do 98,7%.

Średnia geometryczna pozornej objętości dystrybucji w końcowej fazie eliminacji wynosiła od 13,5 do 20,6 l po podaniu doustnym pojedynczej dawki ensytrelwiru (w postaci zawiesiny) wynoszącej 20 do 2 000 mg na czczo zdrowym dorosłym mężczyznom z Japonii.

Metabolizm

W badaniu in vitro wykazano, że wiele enzymów CYP, w tym CYP3A, przyczyniło się do powstawania N-desmetylowa pochodna triazolowa ensitrelwiru.

Kiedy ensytrelwir podawano doustnie w pojedynczej dawce na czczo zdrowym osobom dorosłym, w osoczu wykryto głównie niezmieniony ensytrelwir, a jako metabolit w osoczu wykryto chlorowany metabolit ensytrelwiru. Mniej istotne metabolity obserwowano w moczu (N-desmetylowa pochodna triazolowa ensytrelwiru, indazol N-desmetylo ensytrelwiru i nieznany metabolit 1) oraz w kale (N-deindazolowa forma ensytrelwiru, triazol N-desmetylo ensytrelwiru, indazol N-desmetylo ensytrelwiru, 3-indazolinon ensytrelwiru, indazol 4-Cl ensytrelwiru i inny nieznany metabolit 2).

Eliminacja

Ensytrelwir jest wydalany głównie z żółcią, z pewnym udziałem eliminacji przez nerki. Po doustnym podaniu [14C]-ensytrelwiru (w postaci zawiesiny) w dawce 375 mg zdrowym uczestnikom, około 65% i 26% ensytrelwiru odzyskano w kale i moczu. Niezmieniony ensytrelwir wykryto głównie w osoczu, co stanowiło około 90% całkowitej radioaktywności w osoczu.

Po doustnym podaniu ensytrelwiru raz na dobę w dawce nasycającej 375 mg w dniu 1. i dawce podtrzymującej 125 mg w dniach od 2. do 5., średnia geometryczna końcowego okresu półtrwania w fazie eliminacji w dniu 5. wynosiła 58 godzin.

Liniowość lub nieliniowość

Ensytrelwir wykazywał prawie liniową farmakokinetykę na czczo w zakresie dawek od 20 mg do 2 000 mg (w postaci zawiesiny) u zdrowych dorosłych ochotników.

Szczególne grupy pacjentów

W analizie farmakokinetyki populacyjnej nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce ensytrelwiru w zależności od wieku (od 12 do 91 lat), płci lub rasy/pochodzenia etnicznego.

Osoby w podeszłym wieku

Ekspozycja u uczestników w podeszłym wieku ≥ 65 lat była porównywalna do ekspozycji u zdrowych uczestników dorosłych.

Masa ciała

Wystąpiła tendencja do większej ekspozycji w przypadku mniejszej masy ciała, ale nie uznano tego za klinicznie istotne.

Dzieci i młodzież

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych ensytrelwiru u niemowląt i dzieci w wieku poniżej 12 lat (patrz punkt 4.2).

Masa ciała młodzieży otrzymującej ensytrelwir wynosiła od 32 kg do 112 kg. Analizy farmakokinetyczne potwierdziły, że ekspozycja na ensytrelwir u młodzieży była porównywalna do ekspozycji u osób dorosłych.

Zaburzenia czynności nerek

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne ensytrelwiru u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W porównaniu z grupą kontrolną osób zdrowych bez zaburzeń czynności nerek wartości Cmax i AUCinf ensytrelwiru zwiększyły się odpowiednio 1,32- i 1,44-krotnie u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek, 1,33- i 1,49-krotnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz 1,11- i 1,60-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności nerek nie mają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę ensytrelwiru (patrz punkt 4.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne ensytrelwiru u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby.

W porównaniu z grupą kontrolną zdrowych osób bez zaburzeń czynności wątroby wartości Cmax i AUCinf ensytrelwiru były odpowiednio 0,89 i 1,03-krotnie większe u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby oraz odpowiednio 0,74- i 0,87-krotnie większe u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności wątroby nie mają zatem klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę ensytrelwiru (patrz punkt 4.2).

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych ensytrelwiru u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.2 i 4.4).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Na podstawie wyników nieklinicznych badań toksyczności ogólnej działania niepożądane ensytrelwiru obejmują zmniejszenie spożycia pokarmu, zmniejszone parametry erytrocytów, zmiany zapalne w wielu narządach, zmniejszenie liczby płytek krwi i wymioty. Wyniki te obserwuje się przy ekspozycji 2 do 3 razy większej od stosowanej dawki klinicznej. W 2- i 4- tygodniowym badaniu toksyczności po podaniu doustnym u małp zaobserwowano naciek przez komórki zapalne, głównie komórki jednojądrzaste, w żyle wrotnej wątroby, pęcherzyku żółciowym, płucach/oskrzelach w dawce równoważnej 8-krotności stosowanej dawki klinicznej lub większej).

Nie przeprowadzono badań rakotwórczości ensytrelwiru.

Ensytrelwir nie wpływał na płodność samców i samic ani na wczesny rozwój zarodka u szczurów w dawkach do 8,2- do 10-krotności stosowanej dawki klinicznej.

W badaniu rozwoju zarodka i płodu u szczurów ensytrelwir nie powodował wad rozwojowych ani śmiertelności zarodka i płodu do dawki równoważnej 6,6-krotności stosowanej dawki klinicznej. Jednakże przy dawce 1 000 mg/kg/dobę, dawce równoważnej 6,6-krotności stosowanej dawki klinicznej, zaobserwowano małe spożycie pokarmu i małą masę ciała u matek oraz niewielkie spowolnienie wzrostu płodu i wysoką częstość występowania krótkiego nadliczbowego żebra.

W badaniu rozwoju zarodka i płodu u królików ensytrelwir powodował śmiertelność zarodka i płodu lub wady rozwojowe z ciężką toksycznością dla matki poprzez ciągłe podawanie w dawkach odpowiadających odpowiednio 5,0 i 7,4-krotności stosowanej dawki klinicznej podczas organogenezy królików. Zmiany obserwowane przy dawkach wynoszących odpowiednio 5,0 i 7,4-krotności stosowanej dawki klinicznej obejmowały wady rozwojowe osiowego układu kostnego, zmiany związane z wadami rozwojowymi kręgów, takie jak zmiany szkieletowe trzonu kręgów piersiowych i krótki ogon oraz wysoka częstość występowania pełnego nadliczbowego żebra i (lub) nadliczbowego kręgu lędźwiowego jako zmiany szkieletowe. Ponadto, poronienie związane z toksycznością u matki zaobserwowano u 1 samicy przy dawkach odpowiadających 5,0-krotności stosowanej dawki klinicznej.

W badaniu dotyczącym rozwoju przed- i pourodzeniowego oraz funkcjonowania matki u szczurów zaobserwowano zmniejszenie wskaźnika przeżycia w 4. dobie po urodzeniu oraz opóźnienie wzrostu u młodych po dawce odpowiadającej 6,6-krotności stosowanej dawki klinicznej.

6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Mannitol (E421)

Kroskarmeloza sodowa (E468)

Hydroksypropyloceluloza (E463)

Krzemionka koloidalna bezwodna (E551)

Celuloza mikrokrystaliczna (E460)

Magnezu stearynian (E470b)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/PCTFE zamknięte folią aluminiową.

Tekturowe pudełko z blistrem zawierającym łącznie 7 tabletek.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań dotyczących usuwania.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Shionogi B.V.

Herengracht 464,

1017 CA,

Amsterdam,

Holandia

8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

EU/1/26/2062/001

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

I DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków https://www.ema.europa.eu.

Więcej informacji o leku Zokovea

O tym dokumencie

Źródło: Europejska Agencja Leków (EMA)

Stan na (EMA)

Widzisz błąd? Napisz do nas przez stronę kontaktową.

Informacje w serwisie nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty.

Dane o leku Zokovea

Numer pozwolenia UE EU/1/26/2062
Substancja czynna (INN) ensitrelvir fumaric acid
Kod ATC J05AE16
Podmiot odpowiedzialny Shionogi B.V.
Status pozwolenia Dopuszczony do obrotu (18.09.2026)
Dodatkowe monitorowanie Niniejszy produkt leczniczy będzie dodatkowo monitorowany. Umożliwi to szybkie zidentyfikowanie nowych informacji o bezpieczeństwie.
Źródło Strona leku na stronie EMA

Źródło: Europejska Agencja Leków (EMA), Stan na 22.09.2026